Wilec indyjski - Ipomoea learii

Wilec Ipomoea indica, czyli Ipomoea learii, nazywany niekiedy wilcem indyjskim, to bylina, której zdrewniała nasada pędów pozwala przetrwać zimę. Ma giętkie, niezwykle bujnie rosnące pędy pnące, które w ciągu jednego sezonu mogą osiągnąć ponad 10 metrów długości. Długie pędy tego wilca pełzają po ziemi, ukorzeniając się w każdym węźle, a jednocześnie wspinają się na najwyższe drzewa, szukając słońca, aby od lipca do października wytworzyć tysiące kwiatów. Te lejkowate korony zachwycają piękną, niebieskofioletową barwą, która rozświetla się o wschodzie słońca. W najgorętszych godzinach dnia lub wieczorem więdną, przybierając bardziej purpurowy odcień. Jeśli lubisz przesadnie bujne rośliny, zdolne w ciągu jednego sezonu pokryć niewielką altanę, wybierz tego pięknego wilca do uprawy w otwartym gruncie lub w doniczce. Jest dość odporny na suszę i ma niewielkie wymagania glebowe. Zapewnij mu dużo miejsca i obserwuj jego rozwój!

Wilec Ipomoea indica należy do rodziny powojowatych. Ta roślina prawdopodobnie pochodzi z tropikalnych i subtropikalnych regionów Ameryki Południowej, ale zadomowiła się w wielu częściach świata, gdzie spotyka łagodne zimy i długie, ciepłe lata. W Europie często spotyka się ją na północy Hiszpanii, a także we Francji, w nieco wilgotniejszych rejonach oraz w ogrodach cieplejszych regionów. Jest to zimozielone pnącze zielne, jeśli nie występują mrozy, natomiast przy temperaturze poniżej -3 °C całkowicie traci liście. Dobrze zabezpieczona bryła korzeniowa przetrwa krótkotrwałe spadki temperatury do około -8 °C. Wzrost tej rośliny gwałtownie przyspiesza, gdy wiosną temperatura zaczyna rosnąć. Z ziemi wyrastają elastyczne, owłosione pędy, mocne jak liny, często zabarwione na purpurowo. Pędy są albo płożące, zapewniając roślinie rozwój poziomy, albo pnące, umożliwiając kwitnienie. Wytwarzają duże liście (15 cm × 18 cm), podzielone na 3–5 klap o sercowatej nasadzie, dość ciemnozielone i owłosione po obu stronach. Spektakularne kwitnienie, bardzo chętnie odwiedzane przez duże pszczoły, rozpoczyna się zwykle w lipcu i trwa aż do października. W kątach pędów, na końcach długich szypułek, pojawiają się bukiety bardzo ciasno zwiniętych pąków z wąsami czepnymi. Rozwijają się stopniowo w duże, lejkowate kwiaty o średnicy 8–10 cm. Rano kwiaty są niebieskofioletowe, a przez ich środek biegną różowe promienie, które wpadają do niewielkiego białego gardzielu. Otwierają się o wschodzie słońca, w ciągu dnia stają się purpurowe i zamykają się późnym popołudniem. W ciepłym, osłoniętym stanowisku kwiaty często zamykają się już na początku popołudnia pod wpływem intensywnego upału. W naszych warunkach klimatycznych ten wilec rzadko wytwarza nasiona, z wyjątkiem szczególnie korzystnych stanowisk.

Ipomea learii wspina się z dużą siłą, jeśli się jej na to pozwoli, aż po wierzchołki drzew. Spektakularnie prezentuje się na starym żywopłocie lub wysokim murze. W większości naszych warunków klimatycznych wymaga stanowiska osłoniętego. Podwiązując pędy pnące w miarę ich wzrostu, możesz wykorzystać tę roślinę do ozdobienia ogrodzenia, trejażu lub altany — jej bujny wzrost na to pozwala. W ogrodzie lub w dużej donicy na tarasie będzie dobrze komponować się z mandewillą mleczną o białych, pachnących kwiatach, a także z kwitnącymi jednorocznymi wilcami, powojnikami i innymi wiciokrzewami. Tego wilca możesz również uprawiać w dużych pojemnikach, które na czas silnych mrozów można przenieść w osłonięte miejsce.