Tojad Carmichaela (nasiona) - Aconitum carmichaelii

Aconitum carmichaelii, znany również jako tojad Carmichaela lub tojad chiński, to niezwykle efektowna bylina o mięsistej karpie korzeniowej. Ten jeden z najbardziej poszukiwanych gatunków, osiągający znaczne rozmiary, wybiera koniec lata i początek jesieni, aby wznieść wysokie kłosy pokryte kwiatami o nierzeczywistym, fioletowoniebieskim kolorze i hełmiastym kształcie. Ma grube, błyszczące liście osadzone na dość zdrewniałych pędach. Ta roślina, szczególnie dobrze czująca się w żyznych, wilgotnych glebach, jest niezawodna i obficie kwitnie, doskonale nadając się do zajęcia tylnej części rabat bylinowych. Uprawiaj ją w półcieniu.

Występujący naturalnie na północy i zachodzie Chin oraz na północy Rosji tojad Carmichaela jest byliną z rodziny jaskrowatych, podobnie jak jego krewniak – ostróżka. Roślina ta rozwija się z mięsistej, bulwiastej karpy korzeniowej, z której wiosną wyrasta wyprostowana kępa złożona z słabo owłosionych pędów, pokrytych skórzastymi, dłoniastoklapowanymi liśćmi, podzielonymi na 3–5 klap. Liście mają głęboko zaznaczone nerwy i bardzo ciemnozieloną barwę, a ich powierzchnia jest błyszcząca. Pod koniec lata i jesienią na szczytach pędów rozwijają się kłosy hełmiastych kwiatów, fioletowoniebieskich, poprzecinanych ultramarynowymi żyłkami, których struktura wspaniale przepuszcza światło. Kwitnąca roślina osiąga co najmniej 1,20 m wysokości i 30–40 cm szerokości.

Tojady cieszą się w ogrodach złą reputacją z powodu swojej legendarnej toksyczności, co jest wielką niesprawiedliwością, ponieważ zasługują na miejsce w każdym ogrodzie. Są wytrzymałe, bardzo mrozoodporne, a ich liście należą do najpiękniejszych wśród bylin. Nie wspominając już o barwie ich kwiatów – niezwykłym odcieniu niebieskiego, porównywalnym z kolorem kwiatów goryczek lub ostróżek. Doskonale sprawdzają się w tylnej części rabaty, w towarzystwie astrów i złocieni, tworząc bajeczne jesienne kompozycje. Możesz sadzić je między krzewami, w miejscu osłoniętym od wiatru, który czasami przewraca ich pędy, w towarzystwie zawilców hupeheńskich. Pięknie wyglądają również na tle jesiennych liści parrocji perskiej lub ambrowców. To dobre byliny, podobnie jak naparstnice, do jasnych i chłodnych zarośli. Ich kwiaty są także wspaniałe w bukietach.