Crocus pulchellus - krokus nadobny

Crocus pulchellus, nazywany czasem także owłosionym krokusem lub krokusem konstantynopolitańskim, jest pięknym gatunkiem botanicznym kwitnącym jesienią, łatwym w uprawie w każdej przepuszczalnej glebie. Ta niewielka roślina cebulowa wytwarza kwiaty w jasnym liliowoniebieskim kolorze, przez które prześwitują delikatne fioletowe żyłki. W środku korony znajduje się żółta gardziel z ozdobną pomarańczową szyjką słupka. Kwiaty pojawiają się nad ziemią pod koniec sezonu, wraz ze spadkiem temperatury i powrotem deszczu, jeszcze przed rozwojem liści. Małe cebulki sadzi się w ogrodzie skalnym, przy obrzeżu rabaty, u podnóży drzew liściastych lub na trawniku. Można je również uprawiać w doniczkach, co pozwala z bliska podziwiać delikatność kwiatów.

Crocus pulchellus należy do rodziny kosaćcowatych, podobnie jak wszystkie krokusy. Gatunek ten, blisko spokrewniony z C. speciosus, ma mocniejszą rurkę kwiatową, dzięki czemu kwiat mniej ugina się pod wpływem deszczu. Występuje naturalnie od północy Półwyspu Bałkańskiego po północno-zachodnią Turcję, przez górę Athos na północy Grecji. Jest rośliną przystosowaną do klimatu typowego dla górskich obszarów basenu Morza Śródziemnego. W naturze krokus ten rośnie na trawiastych stanowiskach, w widnych lasach lub w luźnych zaroślach. Został nagrodzony w Anglii przez RHS za walory ozdobne i dobre wyniki w uprawie ogrodowej. Można więc przypuszczać, że jego uprawa nie jest zajęciem wyłącznie dla specjalistów!

W uprawie Crocus pulchellus kwitnie we wrześniu i październiku, zależnie od klimatu. Każda bulwa wytwarza jeden kwiat o wysokości 10 cm, który pojawia się nad ziemią, zanim rozwiną się liście. Kwiaty mają wydłużony, kielichowaty kształt i składają się z 6 płatków delikatnie żyłkowanych purpurowofioletowo na liliowoniebieskim tle. Otwierają się, ukazując niewielką żółtą gardziel. Środek kwiatu zajmuje pomarańczowa szyjka słupka podzielona na nitkowate odcinki. Szyjka góruje nad kolumną pręcików z białymi pylnikami i owłosionymi nitkami. Kwiaty zamykają się nocą i podczas złej pogody, aby szeroko otworzyć się w słońcu. Liście pojawiają się nad ziemią po kwitnieniu, pozostają zielone zimą i zasychają na początku wiosny. Są to delikatne, równowąskie, proste i naprzemianległe liście średniozielonej barwy, z wyraźnym nerwem głównym. „Cebule” są tutaj w rzeczywistości bulwami pędowymi pokrytymi skórzastą łuską okrywającą, pękającą u nasady w pierścienie. Bulwa pędowa jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym o wyglądzie cebuli, powstałym jednak ze zgrubiałej łodygi, otoczonej tutaj włóknistą łuską okrywającą.

Kwitnienie Crocus pulchellus jest miłą niespodzianką na początku jesieni. Sadzi się go w ogrodach skalnych, na trawnikach, w słońcu, a nawet w cieniu krzewów i drzew liściastych. Dobrze rośnie i naturalizuje się w każdej dobrze przepuszczalnej glebie, nawet nieco wilgotnej latem. Połącz krokusy jesienne z ich wiosennymi kuzynami, aby cieszyć się kilkoma okresami kwitnienia w ciągu roku. Kilka pomysłów na kompozycje: z zawilcami greckimi, narcyzami botanicznymi i cyklamenami, a także z innymi cebulkami wiosennymi, takimi jak tulipany i narcyzy botaniczne. Na środku trawnika wybierz szafirki i fiołki.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają tę szczególną właściwość, że potrafią kurczyć się niczym sprężyna, umożliwiając roślinie zakorzenienie się na idealnej dla niej głębokości.