Crocus serotinus subsp. salzmannii

Krokus serotinus subsp. salzmannii to gatunek botaniczny kwitnący jesienią, dość rzadko spotykany w uprawie, który łatwo się naturalizuje w każdej przepuszczalnej glebie. Ta niewielka roślina cebulowa wytwarza kielichowaty kwiat o jasnofioletowej barwie, ozdobiony pomarańczowożółtym słupkiem. Bardzo mrozoodporny, podobnie jak zimowit i szafran uprawny, wnosi do ogrodu odrobinę koloru tuż przed zimą. Krokus ten zadomawia się na długi czas na trawniku lub w słonecznej skale.

Krokus serotinus subsp. salzmannii należy do rodziny irysowatych. Hiszpania i Afryka Północna są ojczyzną tej rośliny, którą można spotkać na ubogich pastwiskach, górskich łąkach, polanach w lasach sosnowych oraz na skraju lasów dębowych. Jej naturalne siedliska są dość suche, czasami kamieniste. Ten podgatunek salzmannii odróżnia się od innych krokusów C. serotinus bulwami: mają błoniastą tunikę, która rozpada się na równoległe włókna. Roślina ta preferuje latem suchą glebę, w której może przejść okres spoczynku. Kwitnie w październiku lub na początku listopada, zależnie od klimatu, a czasami już od września. Z jednej bulwy wyrasta jeden lub dwa kwiaty o 6 liliowych płatkach delikatnie żyłkowanych fioletem, o średnicy 3–4 cm, osadzonych na białej rurce. W środku znajdują się pręciki oraz rozgałęziona szyjka słupka w pomarańczowożółtym kolorze. Kwiaty zamykają się na noc i podczas niesprzyjającej pogody, by szeroko otworzyć się w słońcu, a nawet w półcieniu. Liście rozwijają się tuż po kwitnieniu, utrzymują się zimą i zanikają na początku wiosny. Z jednej bulwy wyrasta od 4 do 7 cienkich, długich, równowąskich liści o błyszczącej, ciemnozielonej barwie. W tym przypadku „bulwy” są w rzeczywistości bulwami pędowymi. Bulwa pędowa jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym bulwę, ale utworzonym z nabrzmiałej łodygi otoczonej tuniką.

Krokus serotinus subsp. salzmannii wspaniale prezentuje się na trawniku, gdzie rozmnaża się z roku na rok. Dobrze rośnie również na skraju widnego lasu lub między kamieniami w ogrodzie skalnym. Możesz sadzić go także wzdłuż żywopłotu, u podnóża drzew liściastych, takich jak na przykład lilaki, jaśminowce lub kaliny. Połącz krokusy jesienne z ich wiosennymi kuzynami, aby cieszyć się kilkoma okresami kwitnienia w ciągu roku. Kilka pomysłów na kompozycje: z zawilcami greckimi, narcyzami botanicznymi i cyklamenami. Na środku trawnika wybierz szafirki oraz fiołki. Krokus ten dobrze nadaje się również do sadzenia w donicach na zewnątrz.