Krokus żółtawy - Crocus ochroleucus

Crocus ochroleucus to gatunek botaniczny pochodzący z Syrii, Libanu i północnego Izraela, który kwitnie w środku jesieni, w październiku i listopadzie. Ten rzadko sadzony gatunek słynie ze zdolności do szybkiego rozmnażania się oraz łatwej uprawy w bardzo dobrze przepuszczalnej glebie, suchej latem. Jego małe, jasnokremowobiałe kwiaty otwierają się wielokrotnie, za każdym razem, gdy pozwala na to pogoda, przez długi okres. Możesz posadzić go w ogrodzie skalnym, ogrodzie żwirowym, na podwyższonej rabacie, a nawet na trawniku w sprzyjającym klimacie. Mrozoodporność tego krokusa oceniana jest na -17 °C.

Crocus ochroleucus należy do rodziny kosaćcowatych, podobnie jak inne krokusy. Ten gatunek pochodzi z Bliskiego Wschodu, gdzie naturalnie rośnie na skalistych wzgórzach. Mimo swojego pochodzenia jest odporny na mróz. Jego bulwocebule zagłębiają się głęboko w ziemi, co chroni je przed zimnem i gryzoniami. Susza letnia nie stanowi dla niego problemu, wręcz przeciwnie.

Crocus ochroleucus kwitnie od końca października do początku grudnia, zależnie od klimatu. Z każdej bulwocebuli wyrasta kilka kwiatów o wysokości 3–4 cm, osadzonych na długiej rurce. Pojawiają się one nad ziemią w tym samym czasie, gdy rozwijają się liście. Kwiaty mają wydłużony, kielichowaty kształt i składają się z 6 kremowobiałych płatków z żółtozłotą nasadą. Otwierają się, ukazując żółte gardło. Zwijają się nocą i podczas deszczu, aby szeroko rozchylić się w słońcu. Liście są cienkie, równowąskie, pojedyncze i naprzemianległe, średniozielone, z wyraźnym nerwem głównym. Tak zwane „cebulki” są w tym przypadku bulwocebulami pokrytymi tuniką z równoległych włókien. Bulwocebula jest w morfologii roślin podziemnym organem spichrzowym przypominającym cebulę, ale zbudowanym z nabrzmiałej łodygi, otoczonej tutaj włóknistą tuniką. Ta odmiana Crocus ochroleucus wytwarza liczne małe bulwocebule potomne i swobodnie rozsiewa się w lekkiej glebie.

Krokusy botaniczne szczególnie dobrze nadają się do naturalizowania przez wysiew na dzikich łąkach lub pod drzewami o liściach opadających na zimę. Crocus ochroleucus rozjaśni krótkie jesienne dni. Dobrze rośnie i naturalizuje się na słońcu, w każdej bardzo dobrze przepuszczalnej glebie. Połącz krokusy jesienne z krokusami wiosennymi, aby cieszyć się kilkoma okresami kwitnienia w ciągu roku. Kilka pomysłów na kompozycje: z zawilcami greckimi i cyklamenami bluszczolistnymi, a także z innymi małymi cebulkami wiosennymi, takimi jak tulipany i narcyzy botaniczne.

Ciekawostka dotycząca krokusów: ich korzenie mają szczególną zdolność kurczenia się niczym sprężyna, dzięki czemu roślina może osiąść na idealnej dla siebie głębokości.