Aloe harlana

Aloe harlana to okazały aloes, złożony z długich, mięsistych liści w oliwkowozielonym kolorze, pokrytych jasnymi, zielonymi prążkami i zebranych w dużą rozetę. Jego ulistnienie zdobi oryginalne i atrakcyjne wiosenne kwitnienie, przybierające postać wysokich, rozgałęzionych kwiatostanów z kłosami rurkowatych kwiatów wybarwionych na czerwono i pomarańczowo. Ta spektakularna roślina o bardzo egzotycznym wyglądzie, pochodząca ze stoków położonych na dużych wysokościach w etiopskiej części Wielkiego Rowu Afrykańskiego, źle znosi silne mrozy, ale jest wyjątkowo odporna na suszę letnią. Uprawę w otwartym gruncie warto prowadzić przede wszystkim na wybrzeżu Morza Śródziemnego i wybrzeżu Basków, na pochyłym, kamienistym terenie, w pełnym słońcu. Bardzo dobrze rośnie również w dużej donicy na tarasie, którą w chłodniejszym klimacie należy przenieść w osłonięte miejsce.

Aloe harlana należy do rodziny asfodelowatych. Ten gatunek botaniczny został odkryty w pobliżu wioski Harla, na południe od doliny Wielkiego Rowu Afrykańskiego w Etiopii, i opisany w 1957 roku przez Gilberta Westacotta Reynoldsa. Występuje tam na porośniętych trawą stokach, na wysokości od 1500 do 1800 m n.p.m.  Jest to okazały gatunek, niemal pozbawiony łodygi, o soczystych i zimozielonych liściach. Dorosła roślina w dobrych warunkach uprawy osiąga około 1,50 m wysokości w czasie kwitnienia i 1 m szerokości. Zwykle tworzy pojedyncze rozety, ale czasami wytwarza niewielkie kolonie złożone z pojedynczych rozet. Ulistnienie tworzą sztywne, lancetowate liście o długości około 50 cm i szerokości 13 cm, lekko wklęsłe, zaostrzone na końcach i wyposażone w brązowe ząbki na brzegach. Blaszka liściowa jest jednolicie półbłyszcząca, ciemnooliwkowozielona, pokryta jasnymi, zielonymi podłużnymi prążkami i kreskami. Kwiaty pojawiają się wiosną lub na początku lata, zależnie od klimatu, na łodydze kwiatowej o wysokości 1,50 m, podzielonej na 3–7 rozgałęzień. Każde rozgałęzienie zakończone jest stożkowatym kwiatostanem. Wydłużone pąki mają ciemnoczerwony, winny kolor i otwierają się w jasnopomarańczowe, rurkowate kwiaty, od dołu kłosa ku górze, dzięki czemu czerwone pąki sąsiadują z pomarańczowymi kwiatami. Kwiaty i pąki mają błyszczącą powierzchnię. 

Roślina terenów suchych, bardzo dobrze znosząca morską bryzę, Aloe harlana może rosnąć zarówno w dużej donicy, zdobiąc taras lub balkon, jak i w otwartym gruncie w nadmorskim ogrodzie. Na wybrzeżu Morza Śródziemnego lub na południowym wybrzeżu Atlantyku można sadzić ją w otwartym gruncie, ponieważ jest mrozoodporna do około -5 °C. Tworzy wspaniały soliter na dobrze przepuszczalnym, pochyłym lub kamienistym terenie, na podwyższonej rabacie, a także oczywiście w ogrodzie skalnym lub na suchym skarpie.  W innych regionach posadź ją w dużej donicy szerszej niż wyższa, aby cieszyć się jej wyrazistym charakterem na tarasie o nowoczesnym lub egzotycznym wystroju. Możesz na przykład zestawić ją z agawami, opuncjami, słonecznicami lub krzewiastymi wilczomleczami (Euphorbia mellifera).

O agawach i aloesach:

Aloesy i agawy są do siebie podobne, ale należą do dwóch różnych rodzin botanicznych. Najważniejsza różnica polega na tym, że rozety aloesów kwitną przez wiele lat, podczas gdy zakwitnięcie dojrzałej rozety agawy oznacza koniec jej życia. U niektórych gatunków aloesów pąki wyrastające spomiędzy liści dają początek nowym roślinom, które pokrywają wyschnięte pozostałości rośliny matecznej. U agaw centralny pęd kwiatostanowy rozwija się z pąka wierzchołkowego. U aloesów pąki kwiatowe wyrastają spomiędzy liści. Agawy pochodzą z Ameryki Północnej, natomiast aloesy występują wyłącznie w południowej części Afryki oraz na wyspach położonych w pobliżu Oceanu Indyjskiego.