Parodia magnifica - Notokaktus wspaniały

Parodia magnifica, dawniej nazywana Notocactus magnificus (lub Eriocactus magnificus), to niewielki kaktus o wyjątkowo ozdobnym, graficznym pokroju. Rośnie powoli i ma kulisty, wyraźnie żebrowany kształt, a jego skórka, zależnie od egzemplarza, przybiera barwę od niebieskozielonej po szarozieloną. Żebra pokrywają bardzo efektowne, złociste i niekłujące ciernie. Po kilku latach zakwita, tworząc na szczycie kuli ładne, jasnożółte kwiaty. Starsze egzemplarze wydłużają się i stają lekko cylindryczne, a u ich podstawy mogą pojawiać się odrosty, co dodatkowo zwiększa walory ozdobne tego kaktusa. Wrażliwy na mróz, może być uprawiany w gruncie wyłącznie na Lazurowym Wybrzeżu. Jego niewielkie rozmiary pozwalają uprawiać go w doniczce i na zimę przenosić do pomieszczenia w innych regionach, a nawet pozostawić go na stałe w werandzie, ponieważ bardzo dobrze znosi wysoką temperaturę.

Parodia należy do rodziny kaktusowatych, której 2500 gatunków zachwyca kolekcjonerów Cereus, Mammillaria i innych echinokaktusów Grusona (Echinocactus). W wyniku kolejnych zmian w systematyce rodzaj Parodia wzbogacił się o blisko spokrewnione rodzaje (Malacocarpus, Eriocactus, Microspermia itd.) i obecnie obejmuje około 50 gatunków pochodzących z Ameryki Południowej. P. magnifica jest jednym z największych gatunków w tym rodzaju, mimo niewielkich rozmiarów. W naturze rośnie na południu Brazylii, na łąkach lub na wysokości do 800 m, na skalistych wzgórzach, w dobrze przepuszczalnym podłożu i suchym klimacie z okresowymi opadami. Starsze rośliny mają tendencję do wytwarzania odrostów, dlatego w naturalnym siedlisku z czasem tworzą niewielkie kolonie.
Parodia magnifica w pełni zasługuje na swoją nazwę gatunkową, ponieważ każdy jej element jest piękny. Rośnie powoli: początkowo przybiera kulisty kształt, a z wiekiem lekko wydłuża się w cylinder. Może osiągnąć średnicę od 15 do 20 cm, a następnie wydłużyć się do 30 lub 40 cm. U starszych egzemplarzy odrosty pojawiają się u podstawy i, nie mając już miejsca w centrum, rozwijają się na zewnątrz. Z czasem tworzą kępę pędów rozrastającą się niemal pod kątem 180°. Niektóre odrosty mogą nawet zacząć rosnąć po podłożu, zanim ich wierzchołki uniosą się pionowo. Roślinę tworzy około dwunastu wyraźnie zaznaczonych żeber, które nadają jej geometryczne piękno. Są one pokryte miękkimi, niekłującymi cierniami o pięknej złocistej barwie, dość krótkimi, mającymi około 1 cm długości. Ich obfitość sprawia, że nawet młode, zaledwie kilkucentymetrowe egzemplarze przyciągają uwagę i przypominają tropikalne jeżowce. W miarę wzrostu rośliny ciernie stają się proporcjonalnie mniej widoczne, odsłaniając skórkę kaktusa. Zależnie od egzemplarza może ona mieć barwę od szarozielonej po niebieskozieloną, a nawet prawdziwie niebieską, choć ta ostatnia występuje rzadko, i jest absolutnie urzekająca. Skórka może okazać się wrażliwa na zbyt intensywne słońce, dlatego podczas sadzenia w otwartym gruncie trzeba starannie wybrać stanowisko. Po kilku latach uprawy Parodia ta wytwarza latem ładne, jasnożółte kwiaty o średnicy od 4 do 5 cm. Kwiaty rozwijają się na wierzchołkach, czyli na końcach zgrubiałych pędów tworzących kule. Ciernie są natomiast przekształconymi liśćmi i stanowią przystosowanie kaktusów do suszy.

Parodia magnifica należy do tych roślinnych piękności, których graficzny pokrój zachwyca miłośników sukulentów i kaktusów. Na Lazurowym Wybrzeżu posadź ją w towarzystwie innych charakterystycznych roślin, takich jak wspaniała agawa królowej wiktorii o równie atrakcyjnej geometrii, lub Cleistocactus strausii, wełnistą głową starca o charakterystycznym pokroju. Cactus-oursin (Echinopsis subdenudata) o niezwykłym wyglądzie będzie również doskonałym towarzyszem na skalniaku. W innych regionach na zimę przenieś swoją Parodię w miejsce chronione przed mrozem, do jasnego i chłodnego pomieszczenia, a wiosną, po ustąpieniu ostatnich przymrozków, ponownie wystaw ją na zewnątrz, stopniowo przyzwyczajając do słońca, aby uniknąć poparzeń.