Grusza Żyfardka (Beurré Giffard)

Grusza pospolita Beurré Giffard to stara odmiana pochodzenia andegaweńskiego, mrozoodporna i dość silnie rosnąca. Już pod koniec lipca ta wczesna i plenna odmiana rodzi letnie gruszki o doskonałych walorach smakowych. Owoce są średniego kalibru, gruszkowate, lekko zaokrąglone i pękate, o gładkiej, żółtozielonej skórce pokrytej brązowymi cętkami i muśniętej od strony nasłonecznionej różowawym rumieńcem. Biały miąższ jest delikatny, rozpływający się, soczysty, słodki i kwaskowaty, o przyjemnym aromacie i bardzo lekkiej, przyjemnej cierpkości. Zbiór rozpoczyna się pod koniec lipca i trwa od 3 do 5 tygodni. Owoce nie nadają się do długiego przechowywania, dlatego należy je spożywać w miarę dojrzewania. Przyjemnie kwaskowata i bogata w cukry gruszka doskonale smakuje na surowo. Szczególnie soczyste owoce świetnie nadają się do przygotowywania soku. Jest to odmiana częściowo samopylna, która wymaga obecności w pobliżu innych odmian grusz, aby poprawić zapylanie i zwiększyć liczbę owoców.

Pyrus communis (grusza pospolita) to drzewo owocowe należące do rodziny różowatych. Obecna w Europie od starożytności, pochodzi z lasów Azji Zachodniej. We Francji grusze pojawiły się w XVI wieku, a za panowania Ludwika XIV kilka gatunków uprawiano w królewskich ogrodach. Na przestrzeni wieków pojawiła się bardzo duża liczba odmian uprawnych. Jej uprawa jest szeroko rozpowszechniona w Europie.

Odmiana Beurré Giffard, uzyskana z wysiewu, została wyhodowana w 1825 roku przez Nicolasa Giffarda, sadownika z Fouassières, niedaleko Garenne Saint Nicolas, w parafii Saint-Jacques w Angers. Grusza ta tworzy drzewo o dość wyprostowanej konstrukcji, osiągające 4–5 m wysokości, wytwarzające liczne rozbieżne i poskręcane gałązki. Jej pokrój piramidalny dobrze nadaje się do form wysokich (na pniu), niskich (w formie pucharowej) oraz palmet (palmeta Verriera). Jej liście opadające na zimę są duże, mają od 8 do 10 cm długości, są naprzemianległe, owalne i błyszczące, a jesienią przebarwiają się na żółtopomarańczowo. Kwitnienie przypada w kwietniu, dzięki czemu drzewo jest zazwyczaj chronione przed przymrozkami. Białe, pojedyncze kwiaty o średnicy od 2 do 3 cm, zebrane w baldachy, są miododajne. Mogą zostać zniszczone przez mróz już przy temperaturze od -2 do -3 °C. Jest to mrozoodporne drzewo, znoszące temperatury w granicach -25 °C, przystosowane do uprawy we wszystkich regionach Francji, także na obszarach położonych wyżej. Ta grusza jest samosterylna lub samoniezgodna — jej kwiaty nie mogą zapylać się własnym pyłkiem. Dlatego w pobliżu muszą rosnąć inne odmiany grusz, których kwitnienie przypada w tym samym czasie. Do zapylania krzyżowego i zwiększenia liczby owoców nadają się na przykład wczesne odmiany, takie jak Beurré Durondeau, pysznogłówka Esperen, Beurré Hardy, Jules Guyot, Louise Bonne d’Avranches, Williams i William Rouge.

Grusza Beurré Giffard jest odmianą dość plenną, wchodzącą w owocowanie w średnim tempie i regularnie owocującą. Zbiór rozpoczyna się pod koniec lipca, a następnie trwa do końca sierpnia. Owoce można spożywać bezpośrednio po zerwaniu. Gruszki można jeść zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu — w kompotach, ciastach i deserach, sałatkach owocowych lub mieszanych, w połączeniu z serami albo jako dodatek do dań wytrawnych, podawanych z kaczką, białym mięsem (drobiem i jagnięciną) lub dziczyzną. Doskonale nadają się również do przygotowywania soku i owoców w syropie. Bogate w wodę gruszki orzeźwiają i gaszą pragnienie. Bardzo mięsiste, zapewniają uczucie sytości. Umiarkowanie kaloryczne, zawierają dużo potasu, wapnia i magnezu, a także znaczącą ilość żelaza. Zawartość witamin C i E, przeciwutleniaczy oraz błonnika sprawia, że gruszka korzystnie wpływa na zdrowie. Dodaje energii, wzmacnia i uzupełnia nawodnienie organizmu. Owoce nie nadają się do długiego przechowywania, dlatego najlepiej spożywać je w miarę dojrzewania. Można je przechowywać w chłodnym, czystym miejscu, chronionym przed światłem, w temperaturze od 8 do 10 °C, albo w chłodni szczelnej dla powietrza zewnętrznego, w temperaturze od 1 do 3 °C.

W kategorii grusz Pyrus domestica Beurré Giffard jest odmianą mrozoodporną i średnio silnie rosnącą, dość podatną na parcha. Lubi gleby wilgotne i głębokie, natomiast nie toleruje zbyt przepuszczalnych i wapiennych podłoży. Aby uzyskać owoce wysokiej jakości, warto przeprowadzić przerzedzanie zawiązków, zmniejszając ich liczbę na drzewie. Cięcie prześwietlające, polegające na usunięciu kilku gałązek ze środka korony, zapewni więcej światła i sprawi, że owoce zyskają piękne wybarwienie. Ograniczy również pojawianie się chorób. Dzięki smacznym owocom grusza jest bardzo popularna i doskonale sprawdzi się w ogrodzie, ciesząc zarówno dzieci, jak i dorosłych. Przy tak szerokim wyborze odmian łatwo znaleźć tę, która najlepiej odpowiada własnym oczekiwaniom.