Furcraea bedinghausii - Furkroja

Furcraea bedinghausii, nazywana niekiedy draceną Bedinghausa lub kufeą hyzopolistną, należy do niezwykłych roślin pochodzących z półpustynnych obszarów Ameryki Północnej, spokrewnionych z jukkami i agawami. Jej wygląd jest silnie egzotyczny, ale roślina ta jest stosunkowo mrozoodporna. Ten piękny gatunek tworzy koronę szerokich, mięsistych liści o pięknej szarozielonej, niebieskawej barwie, a po kilku latach wykształca pień. Efektowne i obfite kwitnienie oznacza koniec jej życia, jednak roślina rozmnaża się za pomocą małych cebulek powstających na pędach kwiatostanowych, które kiełkują po opadnięciu na ziemię. Ten stosunkowo mrozoodporny gatunek wniesie do ogrodu egzotyczny akcent i powiew wielkich, otwartych przestrzeni. W łagodnym klimacie zarezerwuj dla niej wyjątkowe miejsce w suchym ogrodzie lub na środku dużej skalni, ponieważ zdecydowanie na to zasługuje!

Pochodząca z wulkanicznych zboczy środkowego i południowego Meksyku roślina Furcraea bedinghausii jest w stanie przetrwać krótkotrwałe przymrozki do około -10 °C w suchej glebie oraz suszę letnią. Należy do rodziny agawowatych lub szparagowatych i rośnie powoli. Młoda Furcraea bedinghausii tworzy przyziemną kępę złożoną z dużych, szerokich, taśmowatych i mięsistych liści, lekko przewisających, o ząbkowanych, lecz pozbawionych kolców brzegach. Każdy liść dorosłej rośliny może osiągać do 1,5 m długości i 10 cm szerokości. Po wielu latach roślina może wykształcić pień o wysokości 2 m i średnicy 30 cm, pokryty „spódnicą” z suchych liści, które z czasem samoczynnie opadają. Pień ten wieńczy duża korona liści o szerokości od 1 m do 1,50 m, złożona z licznych, giętkich i lekko przewisających liści. Kwitnienie rozpoczyna się po 15–20 latach uprawy, od maja do lipca we Francji, i oznacza śmierć tej rośliny monokarpicznej. U tego gatunku kwiatostan może wznosić się na wysokość 4 lub 5 m nad ziemią. Rozwija się w postaci dużej, piramidalnej i rozgałęzionej wiechy. Kwiaty rurkowate i owłosione, rozchylające się w kształt gwiazd o średnicy 5,5 cm, są białe z jasnożółtym i zielonym odcieniem oraz mają woskową strukturę. W kątach kwiatów rozwijają się cebulki, z których wyrastają prawdziwe małe Furcraea. Cebulki te ukorzeniają się w kontakcie z wilgotną, piaszczystą glebą.

Furcraea bedinghausii wymaga dużo słońca i bardzo przepuszczalnej gleby, a nawet ubogiego i suchego podłoża, oraz doskonale znosi stanowiska nadmorskie. Szczególnie nie odpowiadają jej ciężkie gleby, które zimą są podmokłe. W łagodniejszych regionach znajdzie swoje miejsce na dużej, suchej skarpie, w centrum skalniaka w stylu egzotycznym lub nowoczesnym, a nawet w pobliżu basenu, jeśli gleba zostanie odpowiednio przygotowana. Ta duża roślina będzie po prostu wspaniale wyglądać jako soliter, w towarzystwie dywanu z rogownic, zawciągowca zwyczajnego, słonecznicy lub murawy zoysji drobnolistnej Zoyzia tenuifolia, nazywanej trawą maskareńską. Możesz także zestawić ją z agawami, tęgoszami, Hesperaloe parviflora i beszornerią jukolistną Beschorneria yuccoides, które są równie efektowne i niewymagające. Możesz również posadzić ją w bardzo dużym pojemniku na tarasie. Starannie wybierz miejsce najbardziej osłonięte przed zimowymi opadami, w pełnym słońcu.