Schotia brachypetala

Schotia brachypetala, nazywana płaczącym drzewem fasolowym, to drzewo o zachwycającym, szkarłatnoczerwonym kwitnieniu. Pochodzi z południowej Afryki, gdzie ceniona jest za szeroką koronę zapewniającą przyjemny cień, a także za dużą odporność na suszę. W cieplejszych regionach można uprawiać ją w otwartym gruncie, zwłaszcza na wybrzeżu Morza Śródziemnego. W chłodniejszych rejonach należy uprawiać ją w doniczce, aby zimą móc przenieść ją w miejsce zabezpieczone przed mrozem.

Schotia brachypetala należy do rodziny bobowatych i naturalnie występuje w Afryce Południowej, Mozambiku, Zimbabwe i Namibii, gdzie często rośnie na sawannach oraz obrzeżach suchych lasów. W naturalnym środowisku może osiągać 15 m wysokości, jednak w naszych warunkach klimatycznych zazwyczaj dorasta do 6–12 m, a jego szerokość wynosi 5–8 m w otwartym gruncie. Gdy jest uprawiana w doniczce, rozwija się znacznie skromniej. W zależności od wielkości pojemnika i warunków uprawy może osiągnąć wysokość 2–3 m, a jej szerokość będzie proporcjonalna.
Ma szeroki, lekko zwisający pokrój. Jej liście są zimozielone do półzimozielonych, zależnie od klimatu, a w porze suchej roślina może czasami je zrzucać. Liście są złożone, nieparzystopierzaste, mają 10–20 cm długości i w pełni dojrzałości przybierają lśniący, ciemnozielony kolor, natomiast młode pędy zachwycają miedzianymi odcieniami. Kwitnienie płaczącego drzewa fasolowego, o intensywnie czerwonej barwie, przypada w naszych warunkach klimatycznych głównie na wiosnę i lato, od maja do sierpnia. Kwiaty, zebrane w gęste grona o długości 10–20 cm, wytwarzają obfity nektar, który przyciąga pszczoły, motyle i ptaki. Nektar może spływać z kwiatów, sprawiając wrażenie, że drzewo „płacze”, stąd jego zwyczajowa nazwa. Kwiaty wyrastają bezpośrednio na gałęziach, a nawet na pniu — zjawisko to nazywa się kauliflorią. Przed kwitnieniem może dojść do niewielkiego opadania liści, zwłaszcza w klimacie, w którym zima wiąże się z okresem suszy. W naturalnym środowisku drzewo to doświadcza wyraźnie zaznaczonych pór suchych i wilgotnych. W suchym klimacie może częściowo przechodzić w stan spoczynku, tymczasowo zrzucając liście, aby oszczędzać wodę, a następnie obsypując się kwiatami wraz z nadejściem pierwszych deszczów lub wzrostem temperatury. Po kwitnieniu drzewo wytwarza długie, brązowe, zdrewniałe strąki o długości 10–25 cm, zawierające jadalne nasiona. Pień pokrywa brunatnoszara kora, z czasem stająca się lekko chropowata. Jego system korzeniowy jest silny i głęboki, dzięki czemu roślina dobrze znosi okresy suszy. Nie należy jednak sadzić jej zbyt blisko budynków ani instalacji.

Wzrost Schotia brachypetala jest umiarkowany i w dobrych warunkach wynosi około 30–50 cm rocznie. Jest mrozoodporna od -4 do -5 °C, dlatego nadaje się do uprawy w rejonach o łagodnym klimacie oraz w osłoniętych miejscach w cieplejszych regionach.

W otwartym gruncie, w łagodnym klimacie, Schotia brachypetala prezentuje się wspaniale jako pojedynczy egzemplarz soliterowy; może w pełni się rozwinąć i zapewnić przyjemny cień. Doskonale nadaje się również do zagospodarowania dużego ogrodu w stylu śródziemnomorskim. W chłodniejszych regionach można uprawiać ją w dużej doniczce i zimować w szklarni lub jasnej werandzie. W ogrodzie posadź ją w towarzystwie wspaniałej jakarandy mimozolistnej, o delikatnych liściach i zachwycających niebieskich kwiatach. Ten duet stworzy niezapomniane widowisko. Erythrina crista-galli (czyli koralowe drzewo) wspaniale uzupełni płaczące drzewo fasolowe jaskrawoczerwonymi kwiatami i eleganckim pokrojem. Warto również zwrócić uwagę na glediczję 'Rubylace', odporną na suszę i obdarzoną drobno powcinanymi liśćmi z czerwonym odcieniem.