Mirt zwyczajny - Myrtus communis

Myrtus communis, czyli mirt zwyczajny, nazywany w Prowansji nerte, to zimozielony krzew charakterystyczny dla krajobrazów i ogrodów śródziemnomorskich. Tworzy gęstą, zaokrągloną kępę o mniej lub bardziej ciemnozielonej barwie, pokrytą małymi, skórzastymi i lśniącymi liśćmi, latem obsypaną czystobiałymi kwiatami, lekkimi jak płatki śniegu. Myrtus communis jest rośliną w pełni odporną na suszę i bardzo tolerancyjną pod względem stanowiska. Znajdzie swoje miejsce w zimozielonym żywopłocie lub grupie krzewów. W chłodniejszych regionach będzie również wspaniale prezentować się w dużej donicy na tarasie lub balkonie.

Myrtus communis należy do rodziny mirtowatych. W naturze można go spotkać na obrzeżach lasów dębowych lub sosnowych, w skalistych zaroślach i makii wokół Morza Śródziemnego, aż po Liban. To wolno rosnący krzew o naturalnie gęstym pokroju.

Ten silnie rozkrzewiony krzew osiąga wysokość od 2 do 3 m, a jego szerokość wynosi 2 m, zależnie od warunków uprawy. Liście, zimozielone zimą, owalne i zakończone wydłużonym wierzchołkiem, wydzielają aromat po roztarciu. Otrzymuje się z nich olejek eteryczny szeroko wykorzystywany w perfumerii i aromaterapii. Liście nie mają więcej niż 1,5 cm długości i 4–6 mm szerokości, są błyszczące po obu stronach i mają bardzo wyraźny nerw główny. Krzew kwitnie w pełni lata, obficie, od lipca do września, co jest zaskakujące w przypadku rośliny klimatu suchego. Małe, pięciopłatkowe kwiaty o średnicy 1 cm, wyrastające pojedynczo, otwierają się, tworząc szerokie skupiska wystających pręcików. Pojawiają się w kątach liści, na pędach tegorocznych. Jesienią zastępują je małe, jajowate i mięsiste owoce pokryte nalotem woskowym, o niebieskoczarnej barwie, które aż do zimy stanowią przysmak dla ptaków.

Mirt zwyczajny, otoczony aurą mistycznego zapachu i mający bardzo silne znaczenie symboliczne, dzieli długą historię z ludami basenu Morza Śródziemnego. Bardziej lśniący i delikatniejszy od bukszpanu, wolny od chorób, latem ozdobiony tysiącem uroczych, drobnych kwiatów i pachnący, Myrtus communis byłby zapewne częściej wykorzystywany w żywopłotach strzyżonych lub naturalnych oraz w sztuce topiarnej, gdyby był nieco bardziej mrozoodporny. Przystosowuje się do każdego stanowiska i bardzo dobrze znosi suche gleby, pod warunkiem że nie zawierają nadmiaru wapnia. Dobrze toleruje bezpośrednie działanie słonej bryzy i po dobrym ukorzenieniu nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Mirt bardzo dobrze znosi cięcie w kwietniu lub październiku, co nie zakłóca kwitnienia. Można łączyć go z karłowymi granatowcami lub bylicami drzewkowatymi, szałwiami krzewiastymi (microphylla), tworząc barwną szachownicę albo niewielką grupę roślin inspirowaną klimatem śródziemnomorskim. Łatwo uprawia się go w dużym pojemniku, na przykład w towarzystwie akacji kwitnącej przez cztery pory roku. Na obrzeżu zagajnika lub podszytu będzie dobrze komponować się z czojsią, czystkiem o liściach laurowych (dużym, mrozoodpornym do -15 °C), Pistacia lentiscus lub trzmieliną pospolitą 'Red Cascade'.