Mirt zwyczajny Variegata

Myrtus communis Variegata to odmiana mirtu zwyczajnego, szczególnie ceniona za pachnące, zimozielone liście o bardzo efektownym, kremowożółtym pstrym ubarwieniu. Pod względem kwitnienia, owocowania i wymagań uprawowych przypomina pod każdym względem ciemnozielony mirt porastający śródziemnomorską makię. Ten krzew kwitnie w samym środku lata, obsypując swoje ulistnienie mnóstwem drobnych, białych kwiatów z wystającymi pręcikami, lekkimi niczym płatki śniegu. Średnio mrozoodporna odmiana doskonale nadaje się do tworzenia struktury suchego ogrodu, zarówno w formie żywopłotu, jak i w grupie krzewów. W chłodniejszych regionach uprawia się ją w pojemniku, podobnie jak rośliny oranżeryjne.

Myrtus communis Variegata to roślina z rodziny mirtowatych. Jest to pstra mutacja mirtu zwyczajnego, spotykana w naturze na skraju lasów dębowych lub sosnowych, w zaroślach typu garigue i na kamienistych obszarach makii, od wybrzeży Morza Śródziemnego po Liban. To wolno rosnący krzew o naturalnie gęstym, krzaczastym pokroju. Osiąga od 1,50 m do 1,75 m wysokości, a czasem nawet więcej, przy średnicy od 1 m do 1,50 m. Liście, owalne i zaostrzone na końcach, są niezwykle aromatyczne. Pozyskuje się z nich olejek eteryczny, szeroko stosowany w przemyśle perfumeryjnym i aromaterapii. Są błyszczące po obu stronach, jasnozielone, z obrzeżeniem w kolorze od żółtego po kremowy. Krzew obficie kwitnie od lipca do września, co jest zaskakujące w przypadku rośliny klimatu suchego. Drobne białe kwiaty o 5 szerokich płatkach, o średnicy 1 cm, pojawiają się pojedynczo i otwierają się, tworząc szerokie skupiska wystających pręcików; wyrastają w kątach liści, na pędach tegorocznych. Jesienią zastępują je drobne, jajowate, mięsiste owoce pokryte nalotem woskowym, czarno-niebieskie, wykorzystywane w kuchni lub do produkcji likierów.

Jaśniejszy od bukszpanu, odporny na choroby, latem ozdobiony tysiącem uroczych, drobnych kwiatów i pachnący, Myrtus communis Variegata byłby zapewne częściej wykorzystywany w małych żywopłotach strzyżonych lub naturalnych oraz w sztuce topiarnej, gdyby był nieco bardziej mrozoodporny. Preferuje półcień i gleby lekko kwaśne, po dobrym ukorzenieniu znosi długotrwałą suszę i nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Mirt bardzo dobrze znosi cięcie, wykonywane w kwietniu lub październiku, które nie ogranicza kwitnienia. Jeśli surowa zima uszkodzi jego ulistnienie, może odrosnąć z szyjki korzeniowej. Można łączyć go z karłowymi granatami lub odmianami kwitnącymi, agapantami, bylicami drzewkowatymi i szałwiami krzewiastymi (microphylla), tworząc barwny układ kwater lub niewielką grupę krzewów inspirowaną klimatem śródziemnomorskim. Z łatwością uprawia się go w dużym pojemniku, na przykład w towarzystwie akacji kwitnącej przez cały rok. W żywopłocie, na skraju zagajnika lub podszytu będzie dobrze komponować się z czojsią, czystkiem o liściach laurowych (dużym, mrozoodpornym do -15 °C czystkiem), filireą wąskolistną lub także Rhamnus alaternus Argenteovariegata.