Fabiana imbricata Alba

Fabiana imbricata 'Alba' to średniej wielkości krzew o nieregularnym pokroju, przypominający nieco dziką roślinę. Silnie podobna do wrzośca drzewiastego, wiosną wytwarza bardzo ozdobne kwiaty, złożone z mnóstwa drobnych, wydłużonych kwiatów rurkowatych, które tworzą mankiet wokół gałązek. Jej zimozielone liście w postaci drobnych łusek mają piękny, soczyście zielony kolor. Łatwa w uprawie w łagodnym klimacie, potrzebuje jedynie dobrze przepuszczalnej, w miarę możliwości niewapiennej gleby oraz słonecznego stanowiska, aby dobrze się rozwijać.

Choć przypomina wrzośce, Fabiana nie należy do wrzosowatych, lecz do psiankowatych — rodziny obejmującej bakłażana i ziemniaka, a także wiele roślin ozdobnych, takich jak Brugmansia o kwiatach w formie długich trąbek czy klasyczna petunia. Znanych jest około dwudziestu gatunków Fabiana, pochodzących z umiarkowanych regionów Ameryki Południowej — od Boliwii i Chile po Patagonię. Roślinę nazwano na cześć Francisco Fabiana y Puero, hiszpańskiego arcybiskupa z XVIII wieku, który zachęcał do badań nad roślinami. Lokalnie nosi nazwę pichi pichi.
Gatunek Fabiana imbricata pochodzi z Andów Boliwii, Argentyny i Chile. Tworzy silnie rozgałęzioną krzewinkę o wyprostowanych gałęziach, osiągającą od 1 do 2 m wysokości i podobną szerokość. W naturalnym środowisku roślina wytwarza kwiaty o barwie od białej po lawendowoniebieską. Lokalnie wykorzystuje się ją jako roślinę leczniczą w leczeniu kamicy żółciowej i zapalenia pęcherza, a także pozyskuje się z niej olejek eteryczny.
Odmiana 'Alba', jak wskazuje jej nazwa, ma białe kwiaty (albus po łacinie). Pozostawiony bez przycinania krzew może osiągnąć od 1,80 do 2 m wysokości i podobną szerokość, ale w razie potrzeby można z łatwością utrzymać go na wysokości 1,50 m, wykonując lekkie coroczne cięcie po kwitnieniu. Gęsty i rozgałęziony, wytwarza liczne, nieco chaotycznie rozmieszczone gałązki, które z czasem tworzą nieco nieregularny, kopulasty pokrój rośliny. Gałązki pokrywają gęsto skupione, cienkie pędy o długości od 15 do 25 mm. Są one obficie pokryte drobnymi, spiczastymi, trójkątnymi liśćmi o długości od 2 do 5 mm, ułożonymi naprzemiennie i zachodzącymi na siebie. Wiosną, od maja, każdy z tych pędów wytwarza śnieżnobiały kwiat z płatkami zrośniętymi w rurkę, która lekko rozszerza się ku końcowi. Każdy kwiat jest więc pojedynczy, ale ich rozmieszczenie wokół gałązek na odcinku długości ponad trzydziestu centymetrów sprawia, że roślina wygląda, jakby miała długie, ukwiecone grona.

Ten zimozielony krzew, dobrze przystosowany do łagodnego klimatu nadmorskiego, znoszący również warunki śródziemnomorskie, jest mało znany, choć zasługuje na częstsze sadzenie. Jego nieco dziki wygląd sprawia, że można go sadzić zarówno w ogrodzie o naturalnym charakterze, jak i na zróżnicowanej rabacie. Możesz zestawić go z Grevillea juniperina, australijskim zimozielonym krzewem o ciemnozielonych liściach i długim kwitnieniu, z bardzo efektownymi, jaskrawoczerwonymi kwiatami zebranymi w grona. Dobrym towarzystwem dla twojej Fabiana będzie również Acacia pravissima — akacja o osobliwych, trójkątnych, szarozielonych liściach i obfitym, pachnącym, cytrynowożółtym kwitnieniu wiosną. Aby dodać kompozycji odrobinę egzotyki, wybierz także feijoę, taką jak Acca sellowiana 'Gemini', której wspaniałe, dwubarwne, czerwono-białe kwiaty zachwycą cię, a później wydadzą zielone owoce o egzotycznym smaku.