Cebula biała bardzo wczesna de Vaugirard

Cebula biała bardzo wczesna de Vaugirard tworzy piękne, okrągłe i duże, perłowobiałe cebule. Jest bardzo mrozoodporna i doskonale przystosowuje się do regionów o mroźnych zimach. Idealnie nadaje się do wysiewu pod koniec lata, aby zebrać ją na początku następnej wiosny. Młoda cebula o łagodnym smaku doskonale nadaje się do marynowania i przygotowywania konfitur. Jest znakomita w sałatkach oraz duszonych daniach warzywnych.
Wysiewy od sierpnia do września zbiera się od kwietnia do czerwca, a te wykonane od lutego do kwietnia można spożywać od maja do lipca.

Cebula jest rośliną uprawianą jako warzywo i przyprawa. Spożywa się ją zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu lub zamarynowaniu. Wykorzystuje się ją w sałatkach, zupach, pissaladière oraz w postaci konfitury jako dodatek do serów i wędlin. Cebula jest dwuletnią rośliną zielną, która tworzy cylindryczne i puste w środku łodygi oraz pęd kwiatostanowy. Spożywa się mięsistą cebulę, a czasami także łodygi, podobnie jak szczypiorek. W szerszym znaczeniu mówi się o cebuli w odniesieniu do wszystkich cebul kwiatowych. Pod koniec drugiego roku roślina zakwita, tworząc kwiatostany w formie baldachów, z których powstaną nasiona. Niektóre odmiany nie wytwarzają kwiatów, lecz cebulki powietrzne.

Istnieje około 900 gatunków cebuli, które zwykle dzieli się według kolorów: białe, żółte, czerwone, różowe lub zielone. Cebula pochodzi z Azji Środkowej, gdzie spożywa się ją od ponad 6000 lat. Jej obecność potwierdzono także w grobowcach faraonów, gdzie stanowiła zapasy żywności. Już wtedy znano jej właściwości lecznicze i walory smakowe. Znacznie później Rzymianie rozpowszechnili cebulę w całej Europie Zachodniej. Warto również wspomnieć, że to Krzysztof Kolumb sprowadził ją do obu Ameryk podczas swojej drugiej podróży.

To warzywo bogate w związki siarki wywołuje łzawienie, gdy tylko się je kroi. Te same związki odpowiadają za jego właściwości obniżające poziom cukru we krwi. Cebuli przypisuje się między innymi zdolność zmniejszania zawartości cholesterolu we krwi i obniżania ciśnienia tętniczego. Bogata w witaminy A, B i C oraz składniki mineralne, po ugotowaniu jest często łatwiej strawna i nabiera słodszego smaku.

Zbiór: aby jak najdłużej przechowywać cebule „do przechowywania”, trzeba zebrać je w odpowiednich warunkach. Przede wszystkim upewnij się, że przed tobą są dwa–trzy dni ładnej pogody. Cebulę zbiera się, gdy łodygi całkowicie zaschną i przygną się do ziemi. Delikatnie ją wyrwij i pozostaw na dwa–trzy dni do obeschnięcia na słońcu, bezpośrednio na ziemi. Następnie lekko otrzyj cebule, aby usunąć nadmiar wysuszonej ziemi. Cebule z wysiewów wiosennych zbiera się w lipcu i sierpniu, aby spożywać je jesienią i zimą. Cebule z wysiewów jesiennych zbiera się w marcu, aby spożywać je wiosną i latem.

Przechowywanie: jeśli pozwala na to stan łodyg, możesz zapleść cebule w warkocz, a następnie powiesić pęki. W przeciwnym razie ułóż cebule na ażurowych półkach w ciemnym, chłodnym, suchym i przewiewnym miejscu, aby nie zgniły. Wcześniej sprawdź, czy nie są obite, ponieważ uszkodzenia mogłyby doprowadzić do gnicia i zainfekować cały zbiór. Jeśli miejsce przechowywania jest zbyt ciepłe, cebule będą miały tendencję do kiełkowania. W dobrych warunkach można je przechowywać przez 5–7 miesięcy. Oczywiście możesz też spożywać cebule stopniowo, w miarę potrzeb. Świeże są zresztą smaczniejsze. W takim przypadku jadalne są również świeże liście.

Porada ogrodnika: posadź cebulę obok marchwi. Cebula odstrasza połyśnicę marchwiankę, a marchew ogranicza ataki śmietki cebulanki. Cebula dobrze rośnie w towarzystwie buraków, truskawek i sałat. Nie sprzyja jednak wzrostowi bobu, grochu i fasoli.