Cebula Purplette

Cebula 'Purplette' to piękna odmiana przeznaczona do zbioru w bardzo młodym stadium, tworząca małe, lśniące fioletowe cebulki, które podczas gotowania przybierają jasnopurpurową barwę. Jej łagodny smak sprawia, że najlepiej nadaje się do marynowania lub spożywania na surowo. Ta niewielka cebula nie ma sobie równych, jeśli chodzi o wzbogacanie smaku i nadawanie koloru wszystkim sałatkom mieszanym. Jej szczypior można spożywać jak dymkę. Zebrana późno, cebula osiąga średnicę od 5 do 6 cm i długo zachowuje świeżość. Cebulę 'Purplette' wysiewaj od sierpnia do września, aby zebrać ją od kwietnia do czerwca, lub od lutego do kwietnia, aby zbierać ją od maja do lipca.

Cebula to roślina uprawiana jako warzywo i przyprawa. Można ją spożywać na surowo, po ugotowaniu lub zamarynowaną. Wykorzystuje się ją w sałatkach, zupach, pissaladière oraz w postaci konfitury jako dodatek do serów lub wędlin. Cebula jest dwuletnią rośliną zielną, która tworzy cylindryczne i puste w środku łodygi oraz pęd kwiatostanowy. Spożywa się przede wszystkim mięsistą cebulę, a czasem także łodygi, podobnie jak w przypadku dymki. W szerszym znaczeniu słowem „cebula” określa się wszystkie cebule kwiatowe. Pod koniec drugiego roku roślina wytwarza kwiatostan w formie baldachów, w którym powstają nasiona. Niektóre odmiany nie tworzą kwiatów, lecz cebulki powietrzne.

Istnieje około 900 gatunków cebuli, które zwykle kategoryzuje się według koloru: białe, żółte, czerwone, różowe lub zielone. Cebula pochodzi z Azji Środkowej, gdzie spożywa się ją od ponad 6000 lat. Jej obecność potwierdzono także w grobowcach faraonów, gdzie stanowiła zapasy żywności. Już wtedy znano jej właściwości lecznicze i smakowe. Znacznie później Rzymianie wprowadzili cebulę do całej Europy Zachodniej. Warto również wspomnieć, że to Krzysztof Kolumb sprowadził ją do obu Ameryk podczas swojej drugiej podróży.

To warzywo, bogate w związki siarki, wywołuje łzawienie, gdy tylko się je pokroi. Te same związki odpowiadają za jej właściwości obniżające poziom cukru we krwi. Oprócz innych właściwości cebula słynie z tego, że pomaga zmniejszać zawartość cholesterolu we krwi i obniżać ciśnienie tętnicze. Bogata w witaminy A, B i C oraz składniki mineralne, po ugotowaniu jest często łatwiejsza do strawienia i nabiera słodszego smaku.

Zbiór: aby jak najdłużej przechowywać cebule „do przechowywania”, musisz zebrać je w odpowiednich warunkach. Przede wszystkim upewnij się, że przed tobą są dwa–trzy dni ładnej pogody. Cebulę zbiera się, gdy jej szczypior jest całkowicie zaschnięty i przygięty do ziemi. Ostrożnie ją wyrwij i pozostaw na dwa–trzy dni do obeschnięcia na ziemi, w słońcu. Następnie delikatnie usuń nadmiar zaschniętej ziemi, lekko pocierając cebule. Cebule z wysiewu wiosennego zbiera się w lipcu i sierpniu, aby spożywać je jesienią i zimą. Cebule z wysiewu jesiennego zbiera się w marcu, aby spożywać je wiosną i latem.

Przechowywanie: jeśli stan szczypioru na to pozwala, możesz zapleść go w warkocz, a następnie zawiesić wiązki cebuli. W przeciwnym razie ułóż cebule na ażurowych półkach w ciemnym, chłodnym, suchym i przewiewnym miejscu, aby nie zgniły. Wcześniej sprawdź, czy nie zostały uszkodzone, ponieważ powstała zgnilizna mogłaby zainfekować cały zbiór. Jeśli miejsce przechowywania jest zbyt ciepłe, cebule będą miały tendencję do kiełkowania. W dobrych warunkach można je przechowywać przez 5–7 miesięcy. Oczywiście możesz też spożywać cebule stopniowo, w miarę potrzeb. Zresztą świeże są smaczniejsze. W takim przypadku jadalne są również świeże liście.

Porada ogrodnika: posadź cebulę obok marchwi. Cebula odstrasza połyśnicę marchwiankę, a marchew ogranicza ataki śmietki cebulanki. Cebula dobrze rośnie w sąsiedztwie buraków, truskawek i sałat. Nie sprzyja jednak wzrostowi bobu, grochu i fasoli.