Cebula Sturon Bio

Cebula Sturon tworzy duże, słomkowożółte, kuliste i lekko zwężające się ku górze cebule. Jej zewnętrzna łuska jest dość gruba. To cebula przeznaczona do przechowywania, wyróżniająca się bardzo wysokim plonem. Doskonale nadaje się do przyrządzania na wiele sposobów, a jej bardzo wyrównany rozmiar sprawia, że idealnie nadaje się do faszerowania. Cebulę Sturon wysiewa się od stycznia do kwietnia, a w cieplejszych regionach od października do kwietnia, aby zebrać plon od lipca do września.

Cebula jest rośliną uprawianą jako warzywo i przyprawa. Spożywa się ją na surowo, po ugotowaniu lub w marynacie. Wykorzystuje się ją do sałatek, zup, pissaladière oraz konfitur podawanych jako dodatek do serów lub wędlin. Cebula to dwuletnia roślina zielna, która tworzy cylindryczne i puste w środku łodygi oraz pęd kwiatostanowy. Jadalna jest mięsista cebula, a czasami także łodygi, wykorzystywane podobnie jak cebula dymka. W szerszym znaczeniu cebulą nazywa się wszystkie cebule kwiatowe. Pod koniec drugiego roku roślina wytwarza kwiatostany w formie baldachów, w których powstają nasiona. Niektóre odmiany nie tworzą kwiatów, lecz cebulki powietrzne.

Istnieje około 900 gatunków cebuli, które zwykle dzieli się według koloru na białe, żółte, czerwone, różowe i zielone. Cebula pochodzi z Azji Środkowej, gdzie spożywa się ją od ponad 6000 lat. Jej obecność potwierdzono również w grobowcach faraonów, gdzie stanowiła zapasy żywności. Już wtedy znano jej właściwości lecznicze i smakowe. Znacznie później Rzymianie rozpowszechnili cebulę w całej Europie Zachodniej. Warto również wspomnieć, że to Krzysztof Kolumb sprowadził ją do obu Ameryk podczas swojej drugiej wyprawy.

To warzywo, bogate w związki siarki, wywołuje łzawienie podczas krojenia. Te same związki odpowiadają za jej właściwości obniżające poziom cukru we krwi. Cebuli przypisuje się między innymi zdolność do obniżania poziomu cholesterolu we krwi i ciśnienia tętniczego. Bogata w witaminy A, B i C oraz składniki mineralne, po ugotowaniu jest często łatwiejsza do strawienia i zyskuje słodszy smak.

Zbiór: aby jak najdłużej przechowywać cebule „do przechowywania”, musisz zebrać je w odpowiednich warunkach. Przede wszystkim upewnij się, że przed tobą są dwa lub trzy dni ładnej pogody. Cebule zbiera się, gdy łodygi całkowicie zaschną i przygną się do ziemi. Ostrożnie je wyrwij i pozostaw na dwa lub trzy dni na słońcu, bezpośrednio na ziemi, aby obeschły. Następnie delikatnie usuń nadmiar zaschniętej ziemi, lekko je pocierając. Cebule z siewu wiosennego zbiera się w lipcu i sierpniu, aby spożywać je jesienią i zimą. Cebule z siewu jesiennego zbiera się w marcu, aby spożywać je wiosną i latem.

Przechowywanie: jeśli pozwala na to stan łodyg, możesz zapleść je w warkocz, a następnie powiesić pęczki. W przeciwnym razie ułóż cebule na ażurowych półkach w ciemnym, chłodnym, suchym i przewiewnym miejscu, aby nie zgniły. Wcześniej sprawdź, czy nie zostały uszkodzone, ponieważ powstała zgnilizna mogłaby zainfekować cały plon. Jeśli miejsce przechowywania jest zbyt ciepłe, cebule będą miały tendencję do kiełkowania. W odpowiednich warunkach można je przechowywać przez 5–7 miesięcy. Oczywiście możesz również spożywać cebule stopniowo, w miarę potrzeb. Świeże są zresztą smaczniejsze. W takim przypadku jadalne są także świeże liście.

Mała rada ogrodnika: posadź cebulę obok marchwi. Cebula odstrasza połyśnicę marchwiankę, a marchew ogranicza ataki śmietki cebulanki. Cebula dobrze rośnie w towarzystwie buraków, truskawek i sałat. Nie sprzyja jednak wzrostowi bobu, grochu i fasoli.