Szczaw szpinakowy Bio

Szczaw żółty (Rumex patientia) to wczesna odmiana, której liście o smaku zbliżonym do szpinaku są mniej kwaśne niż liście szczawiu zwyczajnego. Ta wieloletnia roślina warzywna jest łatwa w uprawie, zarówno w otwartym gruncie, jak i w doniczce. Podobnie jak wszystkie warzywa wieloletnie doskonale sprawdza się w permakulturze. W kuchni surowe lub gotowane liście nadadzą potrawom lekko kwaskowatą nutę. Posadź ją wiosną lub jesienią i zbieraj w miarę potrzeb, od marca do listopada.

Szczaw pochodzi z Europy i Azji. Ta aromatyczna roślina należy do rodziny rdestowatych i naturalnie najlepiej rośnie w wilgotnej, dość ciężkiej i kwaśnej glebie. Jej owalne liście o kwaśnym smaku są cenione w kuchni i przygotowuje się je podobnie jak szpinak. Bogate w witaminę C i błonnik, pasują do mięs i ryb, zwłaszcza łososia, a także do zup i omletów. Ze względu na kwasowość gotuj liście w naczyniu ze stali nierdzewnej. Młode i delikatne liście można spożywać na surowo, w sałatkach.

Szczaw uprawia się w otwartym gruncie lub w doniczce. Jest bardzo mrozoodporny i pozostaje na tym samym miejscu przez kilka lat.

Zbiór : Zrywaj liście w miarę potrzeb, w fazie młodocianej lub po osiągnięciu dojrzałości, od wiosny aż do przymrozków. Zbiór przeprowadza się, zbierając pojedyncze liście, ręcznie lub nożem. Jeśli chcesz przedłużyć zbiory do zimy, chroń rośliny tunelami lub inspektami. Szczaw jest byliną, która może pozostawać na tym samym miejscu przez kilka lat.

Przechowywanie : liście szczawiu należy spożywać bezpośrednio po zbiorze, ponieważ źle się przechowują. Po ugotowaniu można je jednak bardzo dobrze zamrozić.

Porada ogrodnika : Aby ograniczyć podlewanie, zalecamy ściółkowanie gleby cienkimi, układanymi warstwami skoszonej trawy, w miarę możliwości wymieszanej z opadłymi liśćmi. Ta ochrona pozwala glebie zachować wilgoć, a także ogranicza konieczność odchwaszczania.