Szczaw tarczolistny Bio rozsada

Szczaw tarczolistny o zaokrąglonych liściach, nazywany również szczawiem tarczolistnym, to pochodząca z terenów górskich roślina, która doskonale sprawdzi się w warzywniku. Jest to mrozoodporna roślina, której ulistnienie raczej się rozkłada, niż wznosi. Ceniona jest za delikatnie pikantny smak, jednocześnie kwaskowaty i lekko gorzki. Jej liście spożywa się po ugotowaniu, jako warzywo, a także jako dodatek do ryb oraz składnik sosów i zup. Można je również jeść na surowo, z umiarem, na przykład w mieszanych sałatkach. Szczególnie dobrze nadaje się do ogrodów skalnych i ogrodów górskich, a także do sadzenia w murkach. Posadź ją wiosną lub jesienią i zbieraj liście w miarę potrzeb, od marca do listopada.

Roślina pochodząca z certyfikowanych upraw ekologicznych, z certyfikatem AB.

Szczaw tarczolistny, po łacinie Rumex scutatus, pochodzi z Europy i Azji. We Francji rośnie na skalistych stanowiskach i rumowiskach skalnych w piętrze subalpejskim, w pełnym słońcu lub półcieniu. Ta roślina aromatyczna należy do rodziny rdestowatych i dobrze rośnie w każdej przepuszczalnej, niezbyt suchej glebie, także wapiennej. Można ją rozpoznać po odziomkowych liściach w kształcie tarczek lub pik, tak szerokich jak długich, o barwie od jasnozielonej do sinozielonej. Ulistnienie utrzymuje się zimą w różnym stopniu, zależnie od klimatu. Ta kłączowa roślina początkowo tworzy rozety, a następnie rozgałęzia się u nasady, wytwarzając wiotkie, raczej płożące się pędy, które z czasem wznoszą się i tworzą kępy. Docelowo szczaw tarczolistny osiąga około 30–40 cm wysokości i 50–60 cm szerokości. Kwitnie latem, tworząc grona kwiatów w zielonożółtym kolorze. Po kwitnieniu pojawiają się małe, niejadalne, spłaszczone owoce w odcieniach zieleni i różu.

Liście szczawiu są cenione w kuchni i przyrządza się je podobnie jak szpinak. Bogate w witaminę C i błonnik, pasują do mięs i ryb, zwłaszcza łososia, a także do zup i omletów. Ze względu na kwasowość gotuj liście w naczyniu ze stali nierdzewnej. Młode i delikatne liście można spożywać na surowo, w sałatkach. Ze względu na dużą zawartość kwasu szczawiowego są dość ciężkostrawne, dlatego dodawaj je do sałatki w niewielkiej ilości.

Szczaw tarczolistny o zaokrąglonych liściach można uprawiać w otwartym gruncie lub w doniczce, w każdej dobrze przepuszczalnej glebie. Bardzo mrozoodporny, pozostaje na tym samym miejscu przez wiele lat.

Zbiór: Zbieraj liście w miarę potrzeb, w fazie młodocianej lub po osiągnięciu dojrzałości, od wiosny aż do pierwszych przymrozków. Zbiór przeprowadza się, zrywając pojedyncze liście ręcznie lub odcinając je nożem. Jeśli chcesz przedłużyć zbiory zimą, w chłodnych regionach zabezpiecz rośliny tunelami foliowymi lub inspektami. Szczaw jest byliną, która może pozostawać na tym samym miejscu przez wiele lat.

Przechowywanie: liście szczawiu najlepiej spożywać bezpośrednio po zbiorze, ponieważ źle się przechowują. Po ugotowaniu można je jednak bardzo dobrze zamrozić.