Sadziec plamisty maculatum Atropurpureum (nasiona)

Sadziec plamisty Atropurpureum, znany także jako sadziec plamisty, to wysoka i wytrzymała bylina kwitnąca w liliowych baldachogronach. Tworzy szerokie, puszyste kwiatostany o średnicy dochodzącej do 20 cm. Długie bordowe pędy osiągają 2 m wysokości i kontrastują z ciemnozielonymi liśćmi.

Ta bylina z rodziny astrowatych, nazywana także szałwią indyjską, pochodzi z Ameryki Północnej. Ma piękne, opadające na zimę liście o bardzo głębokiej, ciemnozielonej barwie, z blaszkami odwrotnie lancetowatymi. Roślina tworzy szczytowe koszyczki kwiatowe zebrane w baldachogrona na solidnych, bordowych pędach o wysokości 2 m, co nadaje jej wzniesiony i krzaczasty pokrój. Zwykle osiąga 1 m szerokości. Baldachogrona mogą mieć średnicę do 20 cm. Tworzą duże, liliowe pompony o lekko rozmytym i puszystym wyglądzie. Kwitnienie przypada wprawdzie dość późno, ale roślina zdobi ogród przez całe lato aż do końca października. Zachowuje walory dekoracyjne aż do zimy dzięki owocom zwieńczonym drobnymi, puszystymi puchami kielichowymi, które wiatr roznosi po okolicy.

Sadziec plamisty Atropurpureum to łatwa w uprawie roślina: jest odporna na szkodniki i choroby. To wyjątkowo cenna roślina miododajna, która przyciąga zapylacze, zwłaszcza motyle. Jest mrozoodporna i znosi temperatury do -15°C. Nazywa się ją także rośliną bioindykacyjną: w naturze chętniej rozwija się na terenach wilgotnych, a nawet podmokłych. Wskazuje tym samym na określony poziom wilgotności gleby. Aby zapewnić jej odpowiednie warunki, możesz posadzić ją na obrzeżu stawu. Przystosowuje się do każdego rodzaju gleby, ale najlepiej rośnie w podłożu wilgotnym, żyznym i dobrze przepuszczalnym.

Będą wspaniale wyglądać w naturalistycznym ogrodzie w towarzystwie innych sadźców, takich jak sadziec konopiasty Plenum o pełnych kwiatach. Przytnij pędy późną jesienią, aby zachować zwarty pokrój roślin.

Sadziec zawdzięcza swoją nazwę perskiemu cesarzowi Mitrydatesowi Eupatorowi, który twierdził, że dzięki silnej odtrutce przeżył spożycie trucizn. Wiedza z tamtej epoki nie pozwala jednak z całą pewnością stwierdzić, czy ową odtrutką rzeczywiście był sadziec, czy rzepik — dwie rośliny wykazujące duże podobieństwo pod względem wyglądu.
Mówiąc dokładniej, sadziec zajmuje ważne miejsce w tradycyjnej farmakopei rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej. Jego różne przydomki odzwierciedlają liczbę dolegliwości, które roślina ta miała leczyć: boneset (czyli w Quebecu roślina zasklepiająca kości), ponieważ przypisywano jej działanie łagodzące bóle kości, oraz gravel root (korzeń żwirowy), ponieważ miała rozpuszczać kamienie nerkowe. Przede wszystkim stosowano ją jednak ze względu na właściwości przeciwgorączkowe i napotne, pomagające w zwalczaniu objawów grypy, a nawet malarii.