Agave guiengola - agawa creme brulee

Agawa Agave guiengola to wyjątkowo charakterystyczny, wrażliwy na mróz gatunek botaniczny, który zachwyci kolekcjonerów sukulentów. Ta średniej wielkości agawa tworzy bardzo rozłożystą rozetę złożoną z szerokich, kruchych, mięsistych liści pokrytych obfitym nalotem woskowym, szarozielonych i przypominających liście aloesów. U niektórych starszych egzemplarzy, poddanych silnej suszy, na liściach pojawiają się różowe lub pomarańczowe, wielobarwne smugi, niezwykle dekoracyjne. Umiarkowane tempo wzrostu, efektowny pokrój i duża wrażliwość na mróz sprawiają, że ta bylina najlepiej nadaje się do uprawy w donicach, które na zimę należy przenieść do miejsca nieprzemarzającego. Roślina pięknie zaprezentuje się we współczesnej aranżacji o minimalistycznym charakterze albo, przeciwnie, wśród bujnej kompozycji egzotycznych roślin.

Pochodząca z Guiengola nad Zatoką Tehuantepec w Meksyku Agave guiengola jest przede wszystkim rośliną subtropikalnych równin nadmorskich, dobrze przystosowaną do warunków suchych i klimatu wolnego od mrozu. Należy do rodziny agawowatych, podobnie jak jukki i tuberoza. Ten zielny, wieloletni sukulent ma kłącza zdolne do wytwarzania odrostów, ale niemal nie tworzy pędów nadziemnych. Bardzo szeroko rozpostarta rozeta przyziemna nie przekracza 1 m średnicy i wysokości. Składa się z mniej niż 20 bardzo szerokich u nasady, mięsistych i skórzastych liści, niekiedy wypukłych na górnej stronie, zawsze zgrubiałych u nasady, pokrytych białawym nalotem woskowym i obrzeżonych drobnymi kolcami o barwie od czerwonawej do szarej. Gdy rozeta osiąga sędziwy wiek 15–20 lat lub więcej, wytwarza pęd kwiatostanowy dorastający do 2–3 m wysokości. Ma on liczne poziome rozgałęzienia. Na rozgałęzieniach rozwijają się spłaszczone, kuliste wiechy złożone z mnóstwa drobnych, rurkowatych kwiatów w żółtozielonym kolorze. Rozeta, określana jako monokarpiczna, zamiera po trwającym kilka miesięcy kwitnieniu, wcześniej wytwarzając liczne małe rozety obwodowe, które zapewniają ciągłość rośliny. Co ciekawe, niektóre egzemplarze wydają się nie wytwarzać odrostów.

W bardzo łagodnym klimacie, w strefie uprawy pomarańczy i aż po Monako, agawa ta znajdzie miejsce w dużym ogrodzie skalnym, na suchym nasypie lub na podwyższonej rabacie, której podłoże wzbogacono żwirem albo piaskiem gruboziarnistym. Można zestawić ją z odpornymi na mróz opuncjami, takimi jak Opuntia humifusa Millevaches, z wielką zapaliczką pospolitą, dość mrozoodpornymi kaktusami kolumnowymi (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) oraz z roślinami okrywowymi, takimi jak karłowe bylice, Rhodanthemum i Ajania pacifia, równie mało wymagającymi. Ogrodnicy z chłodniejszych regionów posadzą ją w bardzo dużej donicy na tarasie, starannie wybierając najbardziej osłonięte miejsce, w pełnym słońcu, aby stworzyć aranżację inspirowaną zamkniętymi ogrodami i patio kwitnącymi na krańcach świata. Ta wrażliwa na mróz roślina wymaga zimowania w bardzo jasnym, przewiewnym pomieszczeniu, w miejscu nieprzemarzającym.

Agawa jest również rośliną jadalną, z której w Meksyku wytwarza się mezcal — napój alkoholowy otrzymywany w wyniku fermentacji bogatego w cukry soku. Wykorzystuje się ją także w tradycyjnej medycynie Meksyku, Brazylii i Indii; ma potwierdzone właściwości przeciwgrzybicze. Kwiatostany, bardzo bogate w nektar i pyłek, przyciągają liczne owady zapylające.