Agave horrida - agawa meskalowa

Agawa horrida zachwyca geometryczną regularnością swojej dużej rozety. Jej liście są bardzo gęsto ułożone, tworząc kulę niemal tak szeroką, jak wysoką. W wieku dorosłym roślina rzadko przekracza 1 m. Ciemnozielone liście mają na brzegach jasnoszare kolce, które nadają roślinie nieco drapieżny wygląd, niezwykle efektowny dla miłośników tego rodzaju. Ten gatunek uwielbia słońce i ciepło. Będzie rosnąć w cieplejszych regionach, ale także w innych miejscach, gdzie zimą jest chłodniej, ponieważ jego mrozoodporność jest całkiem dobra. Zadowoli się większością ubogich gleb, przede wszystkim bardzo przepuszczalnych. Możesz też uprawiać ją w dużym pojemniku, aby zimą przenieść ją w osłonięte miejsce w chłodniejszym klimacie. 

Agawy należą do rodziny agawowatych, obejmującej ponad 600 gatunków i około 20 rodzajów, z których wiele ma walory ozdobne (jukka, kordylina, sansewieria, Nolina...). Pochodząca z Meksyku agawa horrida występuje w naturze w dwóch konkretnych regionach: w stanie Morelos w środkowej części kraju oraz w nadmorskim stanie Veracruz na wschodzie. Wyróżnia się dwie bardzo podobne formy: Agave horrida horrida (Morelos) i Agave horrida perotensis (Veracruz). Ta druga ma nieco węższe liście i luźniejszy pokrój, ponieważ liście na obwodzie rozety opadają ku ziemi i rozkładają się na jej powierzchni.
Ta agawa horrida wyróżnia się bardzo gęstą rozetą o idealnie geometrycznym kształcie. Jej wydłużone, lancetowate i zaostrzone na końcach liście lekko rozszerzają się w środkowej części. Mają wklęsły przekrój, są wyprostowane ku górze, a na obwodzie stopniowo odchylają się w miarę pojawiania się nowych liści, aż tworzą idealną kulę, tak szeroką, jak wysoką. Rośnie stosunkowo szybko w porównaniu z innymi gatunkami i z czasem tworzy egzemplarze o średnicy od 80 cm do 1 m, rzadko większej. Liście, gdy są młode, mają średniozielony, lekko błyszczący kolor, a z wiekiem stają się ciemnozielone i bardziej matowe. Niekiedy wzdłuż liści widoczny jest nieco jaśniejszy, podłużny pas biegnący przez środek.
Cały brzeg liścia pokrywają kolce przypominające zęby rekina. Początkowo są brunatnoczerwone lub pomarańczowe, czasami czarne, a z wiekiem bledną i przybierają jasnoszary, niemal biały kolor. Kolce mogą być proste, wygięte, a nawet faliste, ale zawsze leżą w tej samej płaszczyźnie co liść. Choć są niebezpieczne dla dłoni, w dużej mierze decydują o atrakcyjnym wyglądzie rośliny.
W przeciwieństwie do innych gatunków tego rodzaju ta agawa zazwyczaj nie tworzy odrostów u nasady. Ułatwia to jej uprawę w pojemniku w regionach o mroźnych zimach. Pamiętaj jednak o ciężarze całej rośliny — z biegiem lat takie okazy szybko stają się bardzo ciężkie! Uprawiana w bardzo przepuszczalnym podłożu agawa horrida znosi mróz do -10 °C, a nawet do -12 °C, dzięki czemu można ją uprawiać także poza rejonami o łagodnym klimacie. Toleruje każdą przepuszczalną glebę — od kwaśnej po wapienną, nawet piaszczystą i ubogą. 

Ta agawa horrida o perfekcyjnym geometrycznym pokroju pozwoli stworzyć suchy ogród o egzotycznym wyglądzie w wielu regionach. Najlepszym miejscem do jej uprawy będzie skarpa wystawiona na południe, której glebę wzbogacisz piaskiem i żwirem, aby poprawić drenaż dodatkowo ułatwiany przez nachylenie terenu. To właśnie nadmiar wilgoci i stojąca woda najczęściej okazują się dla tego typu roślin śmiertelne. Opuncja Opuntia engelmannii o dużych pędach opuncji jest jednym z tych dobrze mrozoodpornych „kaktusów”, które dość szybko tworzą egzotyczny klimat. Każdy nowy pęd opuncji co roku pokrywa się kolejnymi przyrostami. Efektowne, krótkotrwałe żółte kwiaty są przepiękne, a następnie pojawiają się po nich bardzo dekoracyjne czerwone owoce. Juka dziobata Yucca rostrata, o idealnym pokroju i długich, zwężających się liściach o mniej lub bardziej niebieskawym zabarwieniu, również doskonale pasuje do takiej kompozycji...

Agawa jest także rośliną jadalną. W Meksyku wykorzystuje się ją do produkcji meskalu — napoju alkoholowego otrzymywanego w wyniku fermentacji bogatego w cukry soku. Jest również stosowana w tradycyjnej medycynie w Meksyku, Brazylii i Indiach, a jej właściwości przeciwgrzybicze zostały potwierdzone.