Aloes kokerboom - Aloe dichotoma

Aloe dichotoma (obecnie noszący nazwę Aloidendron dichotomum), kokerboom lub drzewo kołczanowe czy fałszywa dracena, to okazały drzewiasty sukulent charakterystyczny dla pustynnych krajobrazów południowej Afryki. Jego masywny pień, zaokrąglona korona z rozwidlonymi gałęziami i rozetami sinozielonych liści tworzą wyrazistą roślinę do suchych ogrodów w rejonach o łagodnym klimacie oraz dużych ogrodów skalnych. Wzniesione kwiatostany pokryte żółtymi kwiatami rozświetlają roślinę pod koniec zimy. W chłodniejszym klimacie kokerboom jest piękną rośliną doniczkową lub pojemnikową. Ustaw go na bardzo słonecznym tarasie, a na zimę przenieś do jasnej, nieprzemarzającej werandy.

Gatunek ten należy do rodziny asfodelowatych. Obecnie przyjmowana nazwa botaniczna to Aloidendron dichotomum, a do głównych synonimów należą Aloe dichotoma, Rhipidodendrum dichotomum, Aloe dichotoma var. montana oraz Aloe montana. Pochodzi z rozległego, suchego obszaru rozciągającego się od północno-zachodniej części Republiki Południowej Afryki po południową Namibię, gdzie zasiedla skaliste zbocza, granitowe wzgórza i silnie nasłonecznione piaszczyste równiny na wysokości od 300 do 1200 m n.p.m. To bylina, która może żyć od 200 do 300 lat. Przystosowała się do ekstremalnych warunków: wysokiej temperatury, suszy i silnego nasłonecznienia. Wykształciła między innymi łodygi mięsiste, rozległy powierzchniowy system korzeniowy oraz jasną korę odbijającą promieniowanie. 
Ten aloes rośnie wolno lub umiarkowanie szybko i w naturze osiąga od 7 do 9 m wysokości, a niekiedy jeszcze więcej. Jego pojedynczy pień może przekraczać 50 cm średnicy. Egzemplarze uprawiane w doniczce po wielu latach osiągają od 1,50 m do 3 m wysokości. W wieku 10 lat, przy dobrych warunkach uprawy, można oczekiwać wysokości od 2 do 3 m w otwartym gruncie oraz od 1,50 do 2 m w dużym pojemniku.  Roślina najpierw wytwarza nierozgałęziony pień, który z czasem się rozdziela. Korona tworzy zaokrągloną kępę grubych, gładkich gałęzi pokrytych białawym nalotem woskowym. Kora pnia łuszczy się płatami o sztywnej strukturze i barwie od żółtej do złotobrązowej, których krawędzie są ostre.
Liście pozostają zimą na roślinie. Są mięsiste, ułożone w szczytowe rozety na końcach gałęzi, mają od 20 do 30 cm długości, trójkątny kształt, sztywną strukturę i sinozieloną barwę, a ich brzegi zdobią drobne, rogowe ząbki. Liście młodych roślin układają się w niemal pionowe rzędy, zanim utworzą właściwe rozety.
Roślina zaczyna kwitnąć w wieku 20 lub 30 lat, jeśli zapewni się jej odpowiednie warunki. Kwiatostany pojawiają się zimą w jej naturalnym zasięgu, co w naszym klimacie odpowiada końcowi zimy lub początkowi wiosny, zależnie od temperatury i ilości światła. W ciepłej szklarni lub dobrze oświetlonej werandzie kwitnienie przypada od lutego do kwietnia. Na zewnątrz, w bardzo łagodnych regionach (na wybrzeżu Morza Śródziemnego i w miejscach bez silnych mrozów) można je również obserwować w lutym i marcu, a czasem nieco później, jeśli zima była chłodna. Są to rozgałęzione wiechy osiągające do 30 cm wysokości i złożone z kilku gęstych gron jaskrawożółtych lub złocistożółtych kwiatów rurkowatych, nektarodajnych i miododajnych. Owoce to suche torebki zawierające liczne, oskrzydlone nasiona rozsiewane przez wiatr. System korzeniowy jest powierzchniowy, rozłożysty i stosunkowo gęsty. Tworzą go korzenie mięsiste, które pobierają rzadkie i krótkotrwałe opady z dużej powierzchni, zamiast sięgać głęboko. Mrozoodporność Aloidendron dichotomum wynosi około -5 do -6 °C w suchych i dobrze przepuszczalnych warunkach, natomiast uszkodzenia mogą pojawić się już przy temperaturze od -2 do -3 °C, jeśli podłoże jest wilgotne. 

W tradycyjnej kulturze ludy San wykorzystywały wydrążone i lekkie gałęzie kokerboomu do wyrobu kołczanów na strzały, od czego pochodzi zwyczajowa nazwa tej rośliny. Gorzkiego soku używano niekiedy w medycynie ludowej, jednak jest on uznawany za toksyczny i nie powinien być stosowany do samodzielnego leczenia.

W ogrodzie w rejonie o łagodnym klimacie Aloe dichotoma sadzi się jako soliter na kamienistym nasypie lub w dużym, w pełni południowym ogrodzie skalnym, w bardzo przepuszczalnej glebie, suchej lub bardzo suchej. Posadź go w pobliżu skał albo murków, które oddają ciepło i chronią roślinę przed zimnymi wiatrami.
W doniczce lub pojemniku wybierz głęboki i ciężki pojemnik wypełniony mineralnym podłożem do kaktusów, a roślinę ustaw w miejscu zalanym słońcem.
Połącz ją z innymi sukulentami przystosowanymi do suszy i wysokiej temperatury, takimi jak Agave americana 'Mediopicta Alba', Yucca rostrata, Dasylirion wheeleri czy dużymi, Opuntia odpornymi na mróz. Możesz również zestawić go z niższymi aloesami, takimi jak Aloe arborescens i Aloe striatula , albo z odpornymi na suszę afrykańskimi wilczomleczami, aby stworzyć spójną kompozycję.