Acer davidii - Klon dawida (nasiona)

Klon Dawida (Acer davidii) jest powszechnie nazywany klonem pensylwańskim ze względu na niezwykle ozdobną korę. To średniej wielkości drzewo o pokroju wyprostowanym, który z czasem rozszerza się, tworząc mniej lub bardziej zaokrągloną koronę. Jest bardzo cenione za marmurkową korę, której zielone tło zdobią srebrzystobiałe żyłki. Jego liście są nieklapowane, o sercowatej nasadzie, i mają piękny, intensywnie zielony kolor, doskonale komponujący się z barwą pędów. Jesienią przebarwiają się na żółto i czerwono, a następnie opadają, odsłaniając piękno kory. Ten pełen uroku klon najlepiej rośnie w lekkim cieniu, który chroni pień przed zbyt ostrym słońcem, oraz w świeżej, przepuszczalnej, obojętnej lub kwaśnej, próchnicznej glebie. Wysiew to dobra metoda rozmnażania, która może powodować pewną zmienność między poszczególnymi egzemplarzami.

Niegdyś należący do rodziny klonowatych, od której pochodziła jego dawna nazwa, rodzaj Acer (klon) należy obecnie do rodziny mydleńcowatych. Licząca około 2000 gatunków rodzina obejmuje także inne ozdobne rodzaje, takie jak Xanthoceras, wspaniały krzew, który wciąż jest jednak zbyt rzadko sadzony, oraz Koelreuteria, niewielkie, urocze drzewo, częściej spotykane w naszych ogrodach.
Chętnie uprawiany przez kolekcjonerów klon obejmuje około 150 gatunków, z których zdecydowana większość pochodzi z Azji. Do tej grupy należy Acer davidii, odkryty przez ojca Davida i nazwany na jego cześć. Ten francuski misjonarz wysłany do Chin w XIX wieku przesłał go w 1879 roku do Jardin des Plantes. Gatunek występuje naturalnie w chińskich prowincjach Yunnan, Hubei i Syczuan, gdzie tworzy drzewo osiągające od 12 do 17 m wysokości. Rośnie w mieszanych lasach umiarkowanych, na wysokości od 1000 do 3000 m, i dobrze znosi chłód, nawet od -20° do -25°C. W naszym klimacie tworzy duży, wielopniowy krzew lub niewielkie drzewo, często rozgałęziające się dość nisko. W ciągu 10 lat osiąga wysokość 5 lub 6 m, a po 20 latach dorasta do około 9 m, natomiast w wieku dojrzałym zwykle osiąga 12–14 m.
Jego pokrój jest silnie rozgałęziony. Główne gałęzie są często niemal pionowe, a boczne małe gałązki wyrastają ukośnie, tworząc kąty w kształcie litery V. Z czasem drzewo rozszerza się i ostatecznie tworzy stosunkowo zaokrągloną koronę. Kora pokrywająca główny pień i gałązki należy do najbardziej dekoracyjnych wśród drzew ozdobnych. Jest zielona, pokryta szarymi, białymi i srebrzystymi żyłkami, co uzasadnia jego przydomek klonu „o skórze węża” (choć tę cechę mają także inne gatunki, takie jak Acer capillipes, A. pensylvanicum czy A. rufinerve). Kora jest tym piękniejsza, im młodsze są gałązki, a także gdy chroni ją przed ostrym słońcem lekki cień. Deszcz dodatkowo podkreśla jej barwy, zachęcając do spędzania czasu w ogrodzie.
Ulistnienie jest niemal pozbawione klap, w przeciwieństwie do wielu innych gatunków. Liście mają u nasady kształt serca, a dalej są dość wydłużone i osiągają od 8 do 16 cm długości. Ich brzeg jest ząbkowany, a powierzchnia ma piękny, satynowozielony kolor. Blaszki liściowe osadzone są na ogonkach, które bywają czerwone i harmonijnie kontrastują wtedy z otaczającą zielenią. Niektóre egzemplarze mają jednak zielone ogonki liściowe, ponieważ gatunek naturalnie wykazuje pewną zmienność. Gdy nadchodzi jesień, drzewo przybiera ciepłe barwy w odcieniach żółci i czerwieni, które u poszczególnych egzemplarzy mogą pojawiać się w różnym nasileniu.
Kwitnienie rozpoczyna się około kwietnia, jednocześnie z rozwojem młodych liści lub nieco później. Jest przyjemne, lecz nie ma większego znaczenia ozdobnego. Pojawiają się wówczas grona złożone z około 20 małych kwiatów, jednak ich zielonkawożółta barwa zbyt słabo kontrastuje z ulistnieniem. Po zapyleniu jesienią powstają podwójnie skrzydlaki, nazywane przez botaników disamarami, a przez dzieci „helikopterami”, ponieważ spadają na ziemię, wirując. Są zielone, czasami lekko czerwone, a następnie brązowieją. Nie mają większej wartości ozdobnej niż kwiaty, umożliwiają jednak drzewu wydanie potomstwa. Zimowe temperatury powodują przerwanie spoczynku nasion, dzięki czemu w naturze kiełkują one wiosną, gdy temperatura gleby wzrasta. To naturalne zjawisko odtwarza się, poddając nasiona stratyfikacji w wilgotnym, piaszczystym lub torfowym podłożu, które przed wysiewem przechowuje się w lodówce.

Klon Dawida (Acer davidii) to wspaniałe niewielkie drzewo o ciepłych jesiennych barwach i dekoracyjnej przez cały rok korze. Możesz stworzyć piękną kompozycję, łącząc go z innymi roślinami o ozdobnej korze, takimi jak Prunus maackii 'Amber Beauty' o zachwycającym pomarańczowym pniu, białych kwiatach i liściach przebarwiających się pod koniec sezonu na żółto. W tle brzoza pożyteczna zapewni Twojemu klonowi lubiany przez niego lekki cień, a jej jasnobiała kora doskonale skomponuje się z pozostałymi roślinami. Aby dopełnić kompozycję, posadź na pierwszym planie derenia 'Baton Rouge' o intensywnie koralowoczerwonych gałązkach.