Eukaliptus (nasiona) - Eucalyptus polyanthemos

Eucalyptus polyanthemos nosi zwyczajową nazwę eukaliptus wielokwiatowy, która podkreśla jeden z jego walorów ozdobnych. To szybko rosnące drzewo pochodzące z Australii osiąga w naturze wysokość do dwudziestu metrów. Jest cenione za piękne młodociane liście w kształcie serca, o niebieskawozielonej barwie. Oprócz kremowobiałego kwitnienia przypadającego w naszych warunkach na koniec roku i zimę, rozwija także piękną korę dekoracyjną. Rośnie w pełnym słońcu i jest stosunkowo tolerancyjny pod względem rodzaju gleby, znosząc nawet niewielką zawartość wapnia. Przystosowuje się zarówno do nieco suchych, jak i wilgotniejszych gleb, pod warunkiem że są dobrze przepuszczalne. Jest natomiast wymagający pod względem temperatury i toleruje jedynie krótkotrwałe spadki temperatury od około -4°C do -5°C, co ogranicza możliwość jego uprawy w gruncie do Lazurowego Wybrzeża i najłagodniejszych części wybrzeża Atlantyku. Wysiew jest nieco kłopotliwy, ponieważ nasiona są drobne i wrażliwe na nadmiar wilgoci.

Eukaliptus należy do rodziny mirtowatych, podobnie jak nasz śródziemnomorski mirt zwyczajny oraz kuflik, jego australijski kuzyn o słynnych kwiatostanach przypominających szczotki do butelek. Eucalyptus polyanthemos pochodzi z południowo-wschodniej Australii, a obecnie występuje również w stanie dzikim na zachodzie tego kontynentu. Jego naturalny zasięg rozciąga się od centralnych płaskowyżów i zachodnich równin Nowej Południowej Walii po wschodnie i centralne rejony stanu Wiktoria. Zwykle spotyka się go na pochyłych, płytkich i ubogich glebach. W rodzimym środowisku może osiągać niemal 20 m wysokości i wyróżnia się szybkim wzrostem. We Francji został wprowadzony między innymi w niektórych cieplejszych regionach południa, na przykład w okolicach Perpignan.
W naszych warunkach Eucalyptus polyanthemos częściej osiąga 15 m wysokości i 8–10 m szerokości, a jego pokrój jest stożkowaty do zaokrąglonego, a nawet rozłożystego, zależnie od wieku i dostępnej przestrzeni. Dzięki lignotuberowi gatunek ten ma dużą zdolność regeneracji i może odrastać z pnia po epizodzie mrozu lub pożarze. Jego dekoracyjna kora ma zmienny wygląd: bywa gładka albo pokryta szarawymi płatami, będącymi pozostałością starszych warstw, które się oddzielają. Dolna część pnia pozostaje zwykle szorstka i szara, natomiast gładkie partie przybierają jasne odcienie łączące krem, biel, szarość i żółć.
Podobnie jak wiele innych eukaliptusów, gatunek ten wytwarza jednocześnie liście młodociane i dorosłe, widoczne na tym samym drzewie, a w koronie pojawiają się czasem także formy pośrednie. Młodociane liście są szczególnie dekoracyjne: blaszki liściowe w kształcie serca zawsze mają ogonek, u nasady pędów są ułożone naprzeciwlegle, a dalej naprzemianlegle. Liście, od zaokrąglonych po sercowate, mają około 2,5–6–7 cm długości i szerokości. Ich powierzchnia ma matową, szarawozieloną barwę z niebieskawym odcieniem. Liście dorosłe są większe i wydłużone, osiągają do 11 cm długości oraz przybierają intensywniejszy oliwkowozielony kolor.
Obfite i bardzo dekoracyjne kwitnienie trwa od września do stycznia, zależnie od warunków pogodowych, przy czym często osiąga szczyt jesienią. Pojawiają się wtedy duże, kuliste bukiety kremowobiałych kwiatów, złożone z licznych pręcików otaczających centralny słupek. Kwiatostany te są skupione w małych baldachach, najczęściej liczących siedem kwiatów, są bogate w nektar i przyciągają pszczoły. Po kwitnieniu pojawiają się zdrewniałe owoce w kształcie małych beczułek, o długości 5–6 mm. Nasiona są brązowe lub szare i mają zaledwie 0,8–1,4 mm długości. Aby uzyskać dobry poziom kiełkowania, należy wysiewać je świeże.

Eucalyptus polyanthemos, gdy dobrze się ukorzeni, dobrze znosi suszę, ale pozostaje mało mrozoodporny i toleruje jedynie krótkotrwałe, niezbyt silne przymrozki. Młode egzemplarze mają naturalną tendencję do wzrostu w formie wielopniowej, co może nadać ogrodowi nieco bardziej dziki charakter. Eukaliptus ten doskonale pasuje do dużych ogrodów i parków w rejonach śródziemnomorskich. Posadź go w towarzystwie innych roślin o egzotycznym wyglądzie, takich jak erytryna grzebieniasta o spektakularnych koralowoczerwonych kwiatach, fascynujący storczykowiec chiński czy też słynna jakaranda mimozolistna, nazywana niebieską wianowłostką królewską ze względu na niezwykłą obfitość i lazurową barwę kwitnienia w dużych wiechach.