Juglans nigra - Orzech czarny

Orzech czarny, znany również jako orzech czarny amerykański, to majestatyczne drzewo liściaste o okazałym pokroju, szybko rosnące i osiągające duże rozmiary, dlatego przeznaczone do dużych ogrodów i parków. Tworzy pień o ciemnej, głęboko spękanej korze oraz szeroką, zaokrągloną koronę. Jego pierzaste liście są jednocześnie imponujące i dekoracyjne, a jesienią przybierają piękne żółte barwy. To bardzo mrozoodporne drzewo najlepiej rośnie w pełnym słońcu, na żyznej, głębokiej i świeżej glebie. To piękne drzewo pozwala uporządkować i ukształtować dużą przestrzeń.

Orzech czarny należy do niewielkiej rodziny orzechowatych, obejmującej około pięćdziesięciu gatunków, w tym orzecha włoskiego. Drzewo to pochodzi ze wschodniej i środkowej części Stanów Zjednoczonych, skąd wzięła się jego zwyczajowa nazwa orzecha czarnego amerykańskiego. Preferuje żyzne, głębokie gleby aluwialne w regionach, w których lata są ciepłe, a jednocześnie jest odporny na silne mrozy do -35°C (uprawia się go nawet w Quebecu!). To drzewo słynie z piękna swojego drewna, wykorzystywanego do produkcji luksusowych mebli. Jest bardzo odporne na wilgoć, a jego wyjątkowe walory dekoracyjne wynikają przede wszystkim z nieregularnych, ciemnobrązowych słojów, wysoko cenionych przez stolarzy artystycznych do wykonywania fornirów. Jadalne orzechy są również wykorzystywane w przemyśle spożywczym, który pozyskuje z nich olej lub używa ich do przygotowywania muffinów i cukierków.
Szybko rosnący orzech czarny może osiągnąć 30 m wysokości, a nawet więcej, przy szerokości korony dochodzącej do 24 m. Tworzy pojedynczy pień, którego ciemna kora dała początek nazwie gatunkowej „nigra”. Jest ona gęsto spękana, tworząc przeplatające się wypukłe bruzdy, które nadają drzewu wyjątkowo dekoracyjny wygląd. Masywny pień podtrzymuje jajowatą koronę o nieregularnym lub zaokrąglonym wierzchołku, zbudowaną z grubych, rozgałęzionych konarów.
Jego liście są również bardzo dekoracyjne. Są nieparzystopierzaste i złożone z 13–23 listków, mają od 30 do 60 cm długości i są rozmieszczone naprzemianlegle na gałązkach. Mają piękny, dość ciemnozielony kolor. Ich górna strona jest naga i lekko satynowa, natomiast spodnia pokryta jest bawełnistym kutnerem. Jesienią liście zmieniają barwę na żółtą, tworząc w ogrodzie wspaniałe widowisko.
Kwitnienie jest natomiast stosunkowo niepozorne. Kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się pod koniec maja lub na początku czerwca. Kwiaty męskie mają postać żółtawych kotek o długości od 5 do 10 cm, ale w stosunku do rozmiarów całego drzewa są zbyt małe, by mieć rzeczywiście dekoracyjny charakter. Po zapyleniu kwiaty żeńskie przekształcają się w owoce dojrzewające w październiku. Kuliste owoce mają od 4 do 5 cm średnicy. Składają się z bardzo twardej skorupy otoczonej zieloną łupiną, która później czernieje i jest przysmakiem wiewiórek. Orzechy są jadalne, jednak ich walory smakowe są mniejsze niż orzecha włoskiego.

Ten orzech czarny amerykański najlepiej sprawdzi się na bardzo dużym terenie, który pozwoli posadzić go jako soliter na trawniku, w towarzystwie innych dużych drzew. Posadź przed nim paulownię puszystą, piękne, szybko rosnące drzewo o takich samych wymaganiach. Jej szerokie liście w kształcie kwiatu będą dobrze kontrastować z delikatnymi liśćmi orzecha czarnego amerykańskiego, a jego imponujące ulistnienie stworzy zielone tło, na którym można podziwiać fioletowe kwitnienie paulowni, trudniejsze do dostrzeżenia na tle nieba. Aby stworzyć kontrast kolorystyczny, wybierz Gleditsia triacanthos Sunburst, bezkolcową glediczję, której złocistożółte liście wiosną jesienią przebarwiają się na pomarańczowożółto. Aby dopełnić kompozycję, nie ma nic lepszego niż dąb czerwony amerykański (Quercus rubra), który rozmiarami może rywalizować z orzechem czarnym, a jego niezwykła, szkarłatnoczerwona jesienna szata będzie pięknie współgrać z żółtym ulistnieniem orzecha.