Świerk kłujący Oldenburg

Świerk kłujący 'Oldenburg' to odmiana świerka kłującego o pięknym, dobrze wyprostowanym, piramidalnym pokroju i silnym wzroście. Tworzy średniej wielkości drzewo o regularnej koronie i bardzo prostym przewodniku. Jego lśniące igły o wspaniałej stalowoniebieskiej barwie pięknie kontrastują z ciemnozielonymi igłami wewnątrz korony. Dobrze rośnie na każdym stanowisku, pod warunkiem że jest ono słoneczne, a gleba przepuszczalna, nawet okresowo sucha i wapienna.

Pochodzący z zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych oraz Gór Skalistych Ameryki Północnej, sięgających aż po Kanadę, Picea pungens, nazywany również świerkiem kłującym Colorado lub świerkiem niebieskim, jest bardzo mrozoodpornym, zimozielonym drzewem iglastym należącym do rodziny sosnowatych. W środowisku naturalnym rośnie powoli, ma elegancki, bardzo regularny, stożkowaty pokrój oraz poziome gałęzie ułożone piętrowo. Drzewo to może osiągać od 25 do 40 m wysokości, dobrze znosi gleby wapienne i pewien niedobór wody.

Odmiana 'Oldenburg', wyselekcjonowana z tego gatunku przez J. D. Zu Jeddeloha około 1970 roku, tworzy średniej wielkości drzewo i osiąga od 12 do 15 m wysokości oraz od 5 do 8 m szerokości w wieku dojrzałym. Wyróżnia się regularnym, stożkowatym pokrojem i zaskakująco prostym przewodnikiem, który u młodych egzemplarzy biegnie aż do wierzchołka. Jego łuszcząca się kora, brunatnoszara do szaroczarnej, jest głęboko spękana. Wytwarza krótkie i grube, dość piętrowo ułożone gałązki, pokryte bardzo krótkimi, kłującymi igłami, rozmieszczonymi w wyraźnie rozchylonych pęczkach promieniście wokół gałązek. Jego wiosenne młode przyrosty mają bardzo intensywną, jasnoniebieską barwę ze srebrzystym nalotem. Wydłużone, cylindryczne szyszki, o długości od 6 do 10 cm, są jasnobrązowe.

Świerk kłujący 'Oldenburg' sprawdzi się w średnich i dużych ogrodach, jako soliter, aby wyeksponować jego wspaniałą sylwetkę, lub w głębi rabaty z drzewami i krzewami. Doskonale komponuje się z elementami mineralnymi w ogrodzie. Można zestawić go z innymi iglakami o kolumnowym lub zaokrąglonym pokroju, aby stworzyć kontrast. Jest niezastąpiony w nowoczesnych ogrodach, w których większą wagę przywiązuje się do estetyki form, sylwetek i faktur niż do różnorodności kwitnienia. Dzięki swojej stałej obecności iglaki trwale porządkują przestrzeń, wyznaczają ścieżki, wyznaczają granice tarasów i z powodzeniem zastępują strzyżone bukszpany lub ostrokrzewy, silnie zaznaczając swoją obecność. Dobrze komponują się z krzewami kwitnącymi, pozwalając subtelnie kształtować bryły i zestawiać kolory.