Mirt zwyczajny Flore Pleno

Mirt zwyczajny 'Flore Pleno' to forma mirtu zwyczajnego o kwiatach pełnych, charakterystycznego dla śródziemnomorskiej makii. Ten zimozielony krzew kwitnie w samym środku lata, obsypując swoje ciemne ulistnienie mnóstwem drobnych, białych pomponów. Ta odmiana doskonale nadaje się do tworzenia struktury suchego ogrodu, zarówno w formie żywopłotu, jak i w grupie krzewów. W chłodniejszych regionach uprawia się ją w pojemniku jako roślinę oranżeryjną.

Myrtus communis 'Flore Pleno' należy do rodziny mirtowatych. Jest to forma pełnokwiatowa mirtu zwyczajnego, który w stanie dzikim występuje na obrzeżach lasów dębowych i sosnowych, w skalistych zaroślach i makii, od wybrzeży Morza Śródziemnego po Liban. Mało mrozoodporny, wytrzymuje mróz do -8 °C. Jest to krzew o powolnym wzroście, o naturalnie gęstym i krzaczastym pokroju. Osiąga od 1,50 m do 1,75 m wysokości, czasami więcej, przy średnicy od 1 m do 1,50 m. Drobne, jajowate liście ze zwężającym się wierzchołkiem są niezwykle aromatyczne po roztarciu. Otrzymuje się z nich olejek eteryczny, szeroko stosowany w perfumerii i aromaterapii. Liście są błyszczące po obu stronach i mają piękny, ciemnozielony kolor. Krzew obficie kwitnie od lipca do września, co jest zaskakujące w przypadku rośliny suchego klimatu. Drobne białe kwiaty o średnicy 1 cm, wyrastające pojedynczo, pojawiają się w kątach liści na pędach tegorocznych. Jesienią czasami następuje po nich pojawienie się kilku drobnych, jajowatych i mięsistych owoców, pokrytych nalotem woskowym, czarno-niebieskich, wykorzystywanych w kuchni lub do produkcji likierów.

Obsypany latem tysiącem uroczych, drobnych kwiatów, bardziej dekoracyjny niż bukszpan, odporny na choroby i pachnący podczas upałów, mirt 'Flore Pleno' byłby zapewne częściej uprawiany, gdyby był nieco bardziej mrozoodporny. To doskonały krzew na małe, zimozielone żywopłoty formowane lub nieformowane, a także do sztuki topiarnej. Preferuje półcień i lekko kwaśne gleby, po dobrym ukorzenieniu znosi długotrwałą suszę i nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Mirt bardzo dobrze znosi cięcie w kwietniu lub październiku, które nie zagraża kwitnieniu. Jeśli surowa zima przypali jego ulistnienie, jest w stanie odrosnąć z bryły korzeniowej. Można go połączyć z granatami karłowymi w barwną szachownicę lub na niewielkiej rabacie inspirowanej klimatem śródziemnomorskim. W żywopłocie, na obrzeżu zagajnika lub podszytu będzie dobrze komponował się z czojsią, filireą wąskolistną lub szakłakiem wieczniezielonym Argenteovariegata.