Azalia japońska Schneewittchen

Azalia japońska Schneewittchen to odmiana Rhododendron hybrydowego, wyróżniająca się wyjątkowo obfitym, czystobiałym kwitnieniem wiosennym, nieco późniejszym niż u innych azalii japońskich. Jest to niski, rozłożysty i bardzo gęsty krzew, który pozostaje dekoracyjny także poza okresem kwitnienia dzięki swoim zimozielonym, błyszczącym liściom. Ta doskonale mrozoodporna azalia japońska rozwija się wyłącznie w kwaśnych, świeżych, ale przepuszczalnych glebach, w półcieniu lub cieniu.

Rhododendron hybrydowy Schneewittchen to niemiecka odmiana hodowlana wyhodowana w 1980 roku. Krzew rośnie powoli, ma niski i gęsty pokrój, szerszy niż wyższy, osiągając około 60 cm wysokości i 1 m szerokości po 10 latach. Jego kwitnienie przypada od końca maja do początku czerwca i jest bardzo obfite. Kwiaty mają lejkowaty kształt i są zebrane w obfite, szczytowe grona. Liście, półzimozielone lub zimozielone, zależnie od klimatu, są małe, pojedyncze, eliptyczne, owłosione, o całobrzegich blaszkach, ułożone naprzemiennie na pędach. Ich długość wynosi od 2,5 do 5 cm, a wiosną mają dość jasny, zielony kolor. Pod koniec lata liście stają się dość ciemnozielone i nabierają błyszczącego wyglądu. Różaneczniki rozwijają płytki system korzeniowy, któremu nigdy nie powinno zabraknąć wilgoci, jednak szkodzą mu zastoiny wodne, powodujące jego niedotlenienie. 

Azalie japońskie najlepiej rosną w chłodnym klimacie, z wyraźnie zaznaczonymi zimami, posadzone w próchnicznej i kwaśnej glebie, na przykład w podłożu kwaśnym. Są to bardzo piękne, zimozielone krzewy na rabaty lub do kompozycji kwiatowych w donicach, atrakcyjne przez cały rok. Doskonale komponują się z wrzoścami, klonami japońskimi lub ich krewniaczkami, azaliami chińskimi, które zmieniają wygląd wraz z porami roku, a także z kameliami japońskimi i ich pełnymi wdzięku kuzynami o często pachnących, jesiennych kwiatach — mieszańcami C. sasanqua.  

Rodzaj Rhododendron dzieli się na 2 grupy ogrodnicze: z jednej strony obejmuje azalie, chińskie i japońskie, o małych liściach zimozielonych lub opadających, z 5 pręcikami w każdym kwiecie, a z drugiej różaneczniki, o dużych, zimozielonych i błyszczących liściach, których kwiaty mają więcej niż 10 pręcików. Choć podział ten jest bardzo dyskusyjny z botanicznego punktu widzenia, nadal jest szeroko stosowany przez profesjonalistów zajmujących się ogrodnictwem.