Cedr himalajski (nasiona) - Cedrus deodara

Cedr himalajski (Cedrus deodara) to okazałe zimozielone drzewo iglaste o niezwykłym uroku. Jego piramidalny pokrój, długie gałęzie o zwisających końcach oraz delikatne w dotyku liście pięknie prezentują się w ogrodzie. Wysiew ma wiele zalet: jest niedrogi, pozwala uzyskać dużą liczbę roślin, a młode drzewa dobrze przystosowują się do gleby i klimatu. W zamian trzeba zaakceptować rytm natury: kilka lat starannej pielęgnacji młodych cedrów, a następnie około dziesięciu lat oczekiwania, aby uzyskać dobrze uformowane drzewo o wysokości kilku metrów.

Cedr himalajski należy do rodziny sosnowatych. Jest drzewem, które może żyć przez kilka stuleci. W naturze występuje na umiarkowanych zboczach zachodnich Himalajów, na wysokości od 1 500 do 3 000 m, od północnych Indii i Nepalu po Pakistan, Afganistan i Tybet. Jego główne synonimy botaniczne to Abies deodara, Cedrus libani var. deodara, Larix deodara oraz Pinus deodara. Nazywa się go również cedrem świętym lub cedrem himalajskim.
Pień, bardzo pionowy, pokrywa początkowo gładka, ciemnoszara kora, która z wiekiem pęka. Gałęzie układają się niemal poziomo, a boczne gałązki elegancko zwisają. Igły, zimozielone, cienkie i miękkie, mają od 3 do 5 cm długości i są zebrane w gęste kępki na krótkopędach. Ich barwa przechodzi od jasnej zieleni do lekko sinozielonej. Drzewo zachowuje liście przez cały rok. Kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się na jednym osobniku: pylące kotki męskie pojawiają się jesienią, a wzniesione, jajowate szyszki żeńskie mają od 7 do 12 cm długości. Dojrzewają nieco ponad rok, a następnie rozpadają się, uwalniając dość duże, jasnobrązowe, uskrzydlone nasiona.
System korzeniowy jest głęboki i rozległy — tworzy go główny korzeń palowy oraz sieć korzeni bocznych. Dzięki temu cedr dobrze znosi wiatr i okresową suszę. Jego aromatyczne, bardzo trwałe drewno cenione jest przy budowie konstrukcji i budynków, a także wykorzystywane jako drewno święte: nazwa „deodara” pochodzi z sanskrytu i oznacza „drewno bogów”. Gatunek ten uznaje się za drzewo narodowe Pakistanu; tradycyjnie sadzi się go również w pobliżu niektórych świątyń.

Cedr himalajski osiąga wysokość od 4 do 6 m po około dziesięciu latach, jeśli rośnie w dobrej, głębokiej glebie, a docelowo 15–20 m wysokości i 8–10 m szerokości. W pierwszych latach rośnie umiarkowanie, ponieważ jego korzenie zagłębiają się w podłożu, później natomiast wzrost staje się dość szybki w żyznej i świeżej glebie. Na piękne drzewo trzeba poczekać około 10–15 lat, a na imponujący egzemplarz — 20–30 lat lub dłużej.

Cedr himalajski nadaje się do dużych ogrodów, parków i rozległych trawników, gdzie można wyeksponować jego smukłą sylwetkę i jasne ulistnienie. Posadź go w odpowiedniej odległości od budynków. U jego stóp możesz stworzyć dywan z hiacyntowców hiszpańskich, śnieżyczek, konwalii majowej, różowych cyklamenów bluszczolistnych lub bardzo odpornych bylin, takich jak barwinki większe.