Daphniphyllum himalayense subsp. macropodum - Dafnifyllum

Daphniphyllum himalayense macropodum to duży krzew o zaokrąglonym, zwartym pokroju, nieco przypominający dużego różanecznika. Ma duże, zimozielone liście, które podczas rozwijania przybierają fuksjoworóżową barwę, a następnie stają się ciemnozielone. Jego niezwykłe wiosenne kwitnienie, w postaci gron bezpłatkowych kwiatów, różni się w zależności od płci rośliny: u egzemplarzy męskich kwiaty są różowe do czerwonych, a u żeńskich zielone. Ten rzadki, ale łatwy w uprawie gatunek najlepiej rośnie w glebie próchnicznej, obojętnej do kwaśnej, na słonecznym, lecz nienarażonym na silne nagrzewanie stanowisku.

Pochodzący z Chin Daphniphyllum himalayense to krzew kwasolubny o zaokrąglonym, gęstym i rozgałęzionym pokroju. Podgatunek macropodum może osiągać do 5 m wysokości w wieku dorosłym. Rośnie raczej wolno; w wieku 10 lat osiąga 3 lub 4 m we wszystkich kierunkach. Jego zimozielone, ciemnozielone liście, na spodzie niebieskawe, są pojedyncze, ułożone naprzemianlegle, z podwiniętymi brzegami, i mogą osiągać 20 cm długości. Przypominają liście różanecznika. Młode liście są zabarwione na fuksjoworóżowo. Daphniphyllum co roku kwitnie wiosną, w maju i czerwcu. Jest to drzewo dwupienne, co oznacza, że występują osobniki męskie i żeńskie. Kwiaty o charakterystycznym zapachu są zebrane w grona na fuksjowych szypułkach; pojawiają się w kątach liści, są małe i bezpłatkowe. Na osobnikach męskich mają piękną różowopurpurową barwę, natomiast na żeńskich są zielone. Gdy obie płcie rosną razem, powstają nasiona. Jego jagody o pięknej, głębokiej czarnofioletowej barwie są bardzo dekoracyjne.

Daphniphyllum himalayense ssp. macropodum rzadko spotyka się w uprawie, choć jego aklimatyzacja nie jest trudniejsza niż w przypadku różanecznika. Najlepiej rośnie w jasnym miejscu, w półcieniu. Dzięki zmiennemu ulistnieniu wnosi odrobinę egzotyki na rabaty z krzewami kwasolubnymi, do nieformowanych żywopłotów na kwaśnej glebie. Dobrze komponuje się z magnoliami, magnoliami gładkimi, wawrzynkami, klonami japońskimi i azaliami zrzucającymi liście. U ich stóp można posadzić paprocie lub tawułki.