Moringa oleifera - Moringa olejodajna

Moringa oleifera nazywana jest drzewem życia, być może ze względu na swoją wartość odżywczą i właściwości prozdrowotne, a z pewnością również z powodu zdolności do przetrwania bardzo suchych pór roku dzięki dużemu, bulwiastemu korzeniowi, który magazynuje wodę. Jest to niewielkie drzewo tropikalne o bardzo szybkim wzroście, o eleganckich liściach przypominających lucernę i pachnących kwiatach. W naszym klimacie stanowi niezwykłą, dekoracyjną roślinę doniczkową, otoczoną pewną symboliką i bardzo modną. Moringa zupełnie nie toleruje mrozu, nie lubi wahań temperatury i przez cały rok potrzebuje ciepła. Koniecznie uprawiaj ją w pojemniku. Zachowa w nim rozsądne rozmiary, tym bardziej że doskonale znosi cięcie. Pojemnik można ewentualnie wystawić na taras lub balkon, gdy tylko temperatury nocą będą dostatecznie wysokie, a już we wrześniu przenieść do pomieszczenia lub ogrzewanej werandy.

Moringa oleifera należy do rodziny Moringaceae, która obejmuje tylko rodzaj Moringa. Zalicza się do niego 13 gatunków drzew występujących w klimacie od tropikalnego po subtropikalny. Jest to gatunek pochodzący z Indii, Sri Lanki, Afganistanu i Pakistanu, obecnie uprawiany lub zadomowiony w wielu regionach o sprzyjającym klimacie. Liczne części moringi są jadalne: liście, młode strąki, dojrzałe nasiona i zawarty w nich olej, kwiaty, a nawet korzenie, których pikantny smak przypomina chrzan. W krajach, w których jest uprawiana, wykorzystuje się ją przede wszystkim jako warzywo, natomiast w naszych krajach o klimacie umiarkowanym stosuje się ją jako suplement diety w postaci kapsułek lub jako składnik produktów kosmetycznych.

W naturze Moringa oleifera może osiągać 10–12 m wysokości. Uprawiana w pojemniku i regularnie przycinana, nie przekroczy 2,50–3 m wysokości, a korona osiągnie 1,50 m szerokości. Rośnie bardzo szybko. To drzewo rozwija pod ziemią silny, bulwiasty korzeń palowy, który służy mu jako organ spichrzowy i pomaga przetrwać długie okresy suszy. Pień pokrywa jasna kora, od jasnoszarej po białawą, u starszych egzemplarzy otoczona dodatkowo grubą warstwą korkową. Z pnia wyrasta kilka cienkich, zwisających i łamliwych gałęzi, na których końcach znajdują się liście. Cała korona, niezbyt gęsta, jeśli nie jest przycinana, przypomina nieco parasol. Liście opadają na zimę. Liście mają od 30 do 60 cm długości i składają się z licznych drobnych, owalnych listków o długości od 1,3 do 2 cm i szerokości od 0,6 do 0,3 cm. Ich barwa jest jasna i żywa, zielona. Roślina zakwita już w młodym wieku, czasem siedem miesięcy po posadzeniu, od kwietnia do czerwca w naszym klimacie. Kwiaty o 5 płatkach są pachnące, miododajne, białe lub kremowobiałe, osiągają 2 cm średnicy. Zebrane są w mniej lub bardziej zwisające grona, wyrastające z kątów liściowych. Po zapyleniu tworzą się zwisające strąki o trójkątnym przekroju, brązowe po dojrzeniu, długości od 30 do 60 cm i szerokości 1,8 cm. Po wyschnięciu pękają podłużnie na 3 części; każda zawiera około 20 nasion osadzonych w rodzaju rdzenia. Nasiona mają ciemnobrązową barwę i 3 skrzydełka.

Moringę należy uprawiać w pojemniku o pojemności wystarczającej, aby pomieścić jej duży korzeń. Roślinę można co roku wiosną przycinać na wysokości 1 lub 2 m nad ziemią. Pozwala to zagęścić jej ulistnienie, a także cieszyć się kwiatami z bliska i łatwiej zbierać liście oraz owoce. Jest wymagająca pod względem ciepła, ale tolerancyjna w kwestii gleby, o ile jest ona dobrze przepuszczalna. To piękna roślina doniczkowa, którą warto wyeksponować w nowoczesnym lub inspirowanym egzotyką wnętrzu. Miłośnicy niezwykłych roślin mogą również wybrać baobaby afrykańskie, agawy, bananowce, Ravenala lub strelicję Strelitzia reginae, aby wprowadzić piękny tropikalny akcent do aranżacji tarasu lub werandy.