Wilczomlecz pstry Variegata

Wilczomlecz pstry 'Variegata' to bardzo atrakcyjna odmiana wilczomlecza pstrego o szarozielono-niebieskawych liściach, wyraźnie obrzeżonych kremowym kolorem. Roślina tworzy elegancką, zaokrągloną, rozłożystą i krzaczastą kępę, która wiosną ożywa dzięki wielobarwnemu kwitnieniu z przewagą chromowożółtej barwy, pojawiającemu się nad jej miękkimi, delikatnie owłosionymi liśćmi. Ta średniej wielkości bylina jest bardzo mrozoodporna i łatwa w uprawie na przepuszczalnej, niezbyt suchej glebie. Jest niezastąpiona do rozjaśniania lekko zacienionych miejsc, w ogrodzie skalnym lub na obrzeżu rabaty. Najlepiej rośnie w słońcu lub półcieniu.

Wilczomlecz pstry to bylina tracąca liście na zimę, pochodząca z Europy Środkowej i Południowej. Należy do ogromnej rodziny wilczomleczowatych. Tworzy krzaczastą, rozłożystą kępę, nieco szerszą niż wyższą, zajmującą na początku około 50 cm i powoli się rozrastającą. Wiosną, u podstawy karpy, pojawiają się nowe pąki skupione wokół szyjki korzeniowej. Te owłosione pędy szybko się wydłużają. Wytwarzają liście opadające na zimę, pokryte drobnymi, jedwabistymi włoskami, które przed zaniknięciem przybierają piękne czerwone odcienie. Kwitnienie przypada na kwiecień i maj, a czasami trwa aż do czerwca. Drobne kwiaty, otoczone bardzo jasnymi, żółtozielonymi podsadkami, tworzą kwiatostany o średnicy od 4 do 8 cm, pojawiające się na końcach każdego mocnego pędu. U tej odmiany nawet żółte podsadki są pstrokato zielone i kremowe. Roślina dość łatwo rozsiewa się na lekkiej glebie.

Wilczomlecz pstry 'Variegata' można sadzić na obrzeżach rabat lub na rabatach, na słonecznym stanowisku albo w półcieniu. Warto zestawić go z tulipanami w intensywnych kolorach lub przeciwnie — z białymi tulipanami, aby uzyskać kontrast na rabacie. Można go również posadzić u stóp zimozielonych krzewów, takich jak iglaki, bukszpany czy mirty, a także wśród bylin kwitnących w tym samym czasie, na przykład orlików, floksów kanadyjskich, dzwonków, bodziszków żałobnych, jasnot, dąbrówek rozłogowych, fiołków rogatych i wielu innych. Ciekawie prezentuje się w zestawieniu z roślinami o purpurowych liściach, takimi jak Cotinus coggygria 'Royal Purple' czy Prunus cistena, a także w kompozycji z niebieskimi kwiatami pruszników, barbuli klandońskiej 'Grand Bleu' lub zawciągowca Wilmotta. Warto pamiętać, że choć roślina preferuje nieco wilgotniejsze podłoże u podstawy, okresowo dobrze znosi suszę.

Wilczomlecze, obejmujące około 8000 gatunków, tworzą jeden z najbogatszych rodzajów na świecie. Niewiele z nich może zaaklimatyzować się w ogrodzie, ale bez obaw — wśród nich każdy znajdzie coś dla siebie: zarówno najbardziej wymagający kolekcjoner, jak i amator, który chce bezproblemowo uprawiać mrozoodporne byliny do cienia lub słońca, na stanowiska chłodne lub ciepłe, suche lub wilgotne. Trzeba tylko dobrze wybrać.