Śliwa Królowa Wiktoria (Victoria)

Śliwa Victoria to odmiana słabo rosnąca, ale bardzo plenna. Rodzi duże, wydłużone lub jajowate owoce, czerwono-fioletowe na żółtym tle. Ich żółty miąższ jest półtwardy i bardzo aromatyczny. Zbiór przypada na początek września. Śliwa Victoria jest samopylna. To bardzo dobry zapylacz.

Za ojczyznę śliw uważa się Syrię, a nie Chiny. W czasach rzymskiej hegemonii w tym regionie różne miejscowe owoce, w tym śliwy, sprowadzono do Rzymu. Śliwa Victoria pojawiła się w literaturze po raz pierwszy w 1856 roku. Pochodzi z siewki znalezionej w Alderton w hrabstwie Sussex w Wielkiej Brytanii. Odmianę nazwano na cześć królowej Wiktorii.

To drzewo owocowe osiąga naturalnie do 3 m wysokości. Ceniony jest jego swobodny, bardzo rozłożysty pokrój. Dzięki odpowiedniemu cięciu owoce łatwo się zbiera. Drzewo wymaga niewielu zabiegów pielęgnacyjnych i pielęgnacji dzięki naturalnie luźnej budowie wynikającej z rozłożystego pokroju. Preferuje słońce lub półcień i rośnie na każdym rodzaju żyznej, świeżej, głębokiej, a nawet ciężkiej gleby, ale bez wapnia. Liście są owalne, prawie podłużne, ząbkowane i lekko omszone. Kwitnienie rozpoczyna się w marcu i trwa dość długo. Drzewo pokrywa się wtedy w całości białymi kwiatami, które pojawiają się na zeszłorocznych gałązkach. Są samopylne. Drzewo jest dobrym zapylaczem dla innych śliw. Owoce są wydłużone lub jajowate, czerwono-fioletowe na żółtym tle. Ich żółty miąższ jest półtwardy i bardzo aromatyczny.

Śliwki można jeść na surowo prosto z drzewa, w sałatkach owocowych, a także na deser, w ciastach, jako dodatek do mięs i innych dań. Oczywiście można przygotowywać z nich konfitury, ale także owoce w syropie, kompoty… Wytwarza się z nich również okowitę.