Jagoda kamczacka Kamtschatica Fialka

Jagoda kamczacka Fialka, nazywana także jagodą majową Fialka, to późna odmiana owocująca w czerwcu. Mrozoodporna do -40 °C i odporna, ta niewielka, wolno rosnąca jagoda kamczacka wytwarza wydłużone, śliwkowoniebieskie jagody pokryte nalotem woskowym. Ich miąższ, bogaty w witaminy C i B, ma kwaskowaty, owocowy smak i jest przyjemnie słodki. Orzeźwiający smak jagód przypomina połączenie kiwi i borówki amerykańskiej. Owoce można spożywać na surowo, ale nadają się również do gotowania. Oryginalny krzew, jagoda kamczacka Fialka, wymaga posadzenia co najmniej dwóch egzemplarzy dla zapewnienia zapylenia krzyżowego.

Jagoda kamczacka, nazywana także jagodą majową, to jadalny wiciokrzew znany od bardzo dawna rdzennym mieszkańcom obszarów, na których występuje dziko: borealnych lasów Syberii i Europy Północnej. Po raz pierwszy wspomniał o niej pod koniec XVII wieku rosyjski podróżnik Vladimir Atlasov. Jej uprawa w północnych regionach Rosji rozpoczęła się na początku XIX wieku za sprawą Petera Kuzmiseva. Pierwsze odmiany wyselekcjonował profesor T. D. Mauritc, aby poprawić walory smakowe owoców. W latach 50. XX wieku zakrojone na szeroką skalę prace były kontynuowane, a w latach 80. doprowadziły do wyhodowania odmiany jagoda kamczacka Fialka.

Jagoda kamczacka należy do rodziny przewiertniowatych. Ten niewielki, niepnący wiciokrzew dorasta do 1,30 m wysokości. Toleruje bardzo surowe warunki (do -40 °C!), ale z drugiej strony źle znosi długotrwałą suszę. Nie lubi gleb o zbyt wysokiej zawartości wapnia. Ma wyprostowany, krzaczasty pokrój. Liczne gałęzie wyrastają we wszystkich kierunkach z głównego, smukłego „pnia”, nadając roślinie zwarty wygląd.
Jej liście są sezonowe. Niebieskozielone, owalne i wydłużone liście rosną naprzeciwlegle.
Kwitnienie jest niepozorne i pozbawione zapachu, a rozpoczyna się w marcu. Kwiaty, rurkowate u nasady, wyrastają po dwa na turionach. Wytrzymują przymrozki do -7 °C.
Owoce dojrzewają na początku czerwca, mimo nazwy jagoda majowa, ponieważ ta odmiana jest późna. Są wydłużone, mają około 1,5 cm długości i 0,5 cm średnicy, a ich masa wynosi około 1 g. Ich skórka jest czarniawa i pokryta niebieskawym, woskowym nalotem.

Kwiaty, choć obupłciowe, są najsłabiej samopylne. Dlatego warto posadzić co najmniej dwie sadzonki, aby zapewnić obfite owocowanie. Zapylenie jest owadopylne: trzmiele i pszczoły są uznawane za jej najlepszych zapylaczy.

Owoce można spożywać na surowo dzięki ich pysznemu, słodko-kwaśnemu smakowi. Doskonale nadają się również do przetworów: dżemów, galaretek, ciast, soków owocowych, jogurtów... Po ugotowaniu owoce przybierają mahoniowoczerwony kolor.